01-11-06

 Gefeliciteerd deze week: Mirella Swildens en Kyanu

De pijtjes of de 'desperate housewives' zoals Cees ze noemt, zijn maandag veilig aangekomen.  Als eerste moet ik even van alles op me website vermelden van ze, de verkorte versie is:

De groeten aan hun mannen, kinderen, familieleden en vrienden en ook aan Frits Bom

Maandag ochtend zijn ze om 9:10 geland. Cees stond al met Pat en Bernice te wachten toen ik met Corey op het vliegveld aankwam. Hij heeft de auto van Roz d'r vader geleend want daar kunnen 5 passagiers in. Omdat ik toch ook meeging naar de Gold Coast, zijn Anja en Yvonne bij mij ingestapt.

Ze waren allemaal doodmoe natuurlijk maar hebben het erg goed volgehouden de eerste dag. We hebben na het lunchen bij Cees en Roz gewandeld naar Surfers Paradise, af en toe was een van de pijtjes aan het slaapwandelen en werd door de rest uitgelachen en weer wakker gemaakt.
Ik ben om een uur of 6 naar Lucille en Jan gereden, waar Corey en ik sliepen. Daar heb ik gegeten en gezellig met een wijntje buiten gezeten.
De pijtjes hebben het tot 9 uur s'avonds gered, knap hoor. S'ochtends om 5 uur was het hele zootje natuurlijk al wakker want je bent helemaal in de war van dat tijdverschil.

Dinsdag ochtend heb ik ze weer opgezocht in Pacific Fair, een leuk winkelcentrum. Daarna zijn we gaan zwemmen bij Cees en Roz want het weer was een stuk mooier dan maandag. Ik wilde eigenlijk in de namiddag terug naar Brisbane rijden maar Corey had heel weinig geslapen en viel om half vijf in een diepe slaap. Ook waren er twee ongelukken op de snelweg die ik moest hebben dus stond alles vast. Toen ben ik maar gezellig blijven eten en ben om 20:30 nog eens gaan rijden. Het was een goeie rit, heeft precies een uur geduurd van deur tot deur. Toen Corey in zijn bedje lag moest ik alles nog eens uitpakken, ongelovelijk wat je allemaal nodig hebt als je een nachtje weg gaat met een baby. Het was dus weer een late avond, vanochtend weer werken met wallen onder me ogen.

Morgen werk ik van 11:30 tot 20:00 dus kan ik s'ochtends nog even een uurtje liggen met Corey.

De dames hadden vanmorgen weer 'in hun bed geplast'. Met andere woorden, ze waren weer erg vroeg uit bed. Ze zijn beneden in het appartement gaan trainen in de fitness ruimte en zwemmen. Straks komen ze allemaal strak en gespierd terug. Ze hebben het aldoor over 'putte in me biene' dus ik denk dat ze die in 3 weken tijd proberen kwijt te raken.

Ik mis me pijtjes, eigenlijk zou ik liever de rest van de week tussen ze in zitten want ik ben mooi gek op ze en moet nog erg veel knuffels inhalen!

08-11-06

 Gefeliciteerd deze week: Kay van Petra en Jacco vd Hogen, Knobbel d'r moeder Maart en mijn ome Cees.

En Nathalie en Jack Visscher hartelijk gefeliciteerd met jullie huwelijk afgelopen vrijdag!

En we hebben weer een drukke week achter de rug. Ik moest nou gewoon op de kalender kijken omdat ik niet meer wist wat we in het weekend ook al weer gedaan hebben.

Zaterdag heeft het de hele dag lekker geregend. We hadden allerlei karweitjes te doen. Ook weer met het bouwbedrijf wat details besproken en de tekeningen voor het huis nog een keer doorgenomen. S'avonds moesten we eigenlijk naar een feestje maar we waren erg  moe en zijn met dat viese weer lekker in huis gebleven.

Zondag hadden we een barbeque bij onze vrienden Amanda en Chris. Die hebben vorig jaar een huis laten bouwen op een heel groot stuk land. Het is 58 km bij ons vandaan, vrij afgelegen en mooi groen. Ze hadden ook veel tips voor ons, omdat ze net zelf natuurlijk alles geregeld hebben voor hun nieuwe huis. Voor hun was het veel moeilijker omdat ze hun eigen tank hebben in plaats van riolering en ook zichzelf van water voorzien door middel van regen water tanks.
Amanda is 6 maanden zwanger van haar tweede. Haar zoontje Jack is bijna 2 en dat is toch zo'n lief jongetje. Met Corey was hij erg voorzichtig en wilde steeds zoentjes geven.

Maandag kreeg Corey weer twee prikken. Dit keer is Scott mee gegaan, ik wilde het niet meer alleen doen want het doet bij mij meer pijn dan bij Corey.
Als ik daar alleen met hem ben dan blijft ie altijd nog een tijdje huilen.... Scott kwam met hem die kamer uit lopen en toen had ie al een glimlach door zijn traantjes heen! Potverdorie.... Scott mag hem dus elke keer meenemen he, ik doe het niet meer.
Hij is er best beroerd van geweest, koorts enzo. Maandag middag heb ik een cake gebakken en slaatje gemaakt om mee te nemen naar Cees en Roz de volgende dag, daar heb ik uren over gedaan omdat Corey knuffels nodig had. S'nachts heeft ie ook veel gehuild, zo erg zielig. Gelukkig is ie nou weer beter.

Dinsdag heeft Scott vrij genomen en zijn we naar de Gold Coast gereden. We waren om 7 uur s'ochtends al onderweg zodat we een lange dag met de pijtjes konden hebben. Wel met wallen onder ons ogen want Corey heeft ons de hele nacht wakker gehouden, maar ja... daar komen we ook wel weer overheen.
De pijtjes waren het weekend in Sydney geweest en hebben het erg mooi gehad. Het was er bere koud haha het weerbericht was nog weer eens mispoes, het zou warm worden. Liepen ze daar te bibberen met zomerkleren aan.... geen gevoel meer in  hun vingers enzo....
Ze hebben het desondanks wel leuk gehad en hebben  hele mooie foto's gemaakt allemaal. Die moet ik maar even op disc zien te krijgen, dan kan ik ze ook laten zien.

Dinsdag was het Melbourne Cup Day. Dat is de allergrootste spektakel van het hele jaar in Australie. Dat is dus een paarden race in Melbourne die twee minuten duurt en gedurende die twee minuten staat het hele land stil. Overal staan dan de tv's aan en staan mensen luid te schreeuwen want iedereen heeft wel een paar dollar op een paard die dag. De eerste Melbourne Cup race was in 1861 en zelfs tijdens de oorlog en depressie werd de dag gevierd.

Het gaat eigenlijk meer om de mode ook die dag, dan lopen de vrouwen allemaal in mooie jurken en het allerbelangrijkste is een hoed. Iedereen heeft een hoed op, en niet zomaar een hoed, ze hebben er volledige vogelkooien en fruitmanden in verwerkt. In alle uithoeken van het land kun je wel een paarden race veld vinden waar s'middags dronken vrouwen verscholen onder hun hoed in de goot liggen.  En de mannen verderop onder een boom ofzo.

Voor deze gelegenheid zaten we allemaal aan een heerlijke lunch, twee vriendinnen van Roz die we ook allemaal kennen waren ook gekomen dus het was een hok vol kakelende vrouwen, 10 man sterk plus Scott. Cees bleef mooi weg op zijn klusje maar Scott had geen keus, die zat er midden in. Corey heeft overal doorheen geslapen.

Lu had een zak vol met 'hoeden' meegenomen die we op moesten. Om twee uur begint de race en de hele ochtend zijn de verslaggevers op tv al aan het praten en lopen door de menigte van 104.000 (!) mensen. De pijtjes zaten al aan de chamagne en Lu legde uit hoe of wat terwijl we naar de super grote tv van Cees keken. Eenmaal aan de tafel en niet lang voordat de race begon hadden de pijtjes de sfeer goed te pakken dus kwam Lu met haar zak waar ze allemaal zonder te kijken een 'hoed' uit moesten trekken. Ze had ook s'morgens in het park allemaal bloemen en struiken geplukt, die we op onze hoeden moesten dragen. We hebben erg gelachen.

S'middags hebben we gewandeld, dat was echt nodig want we hebben schandelijk veel gegeten. Roz is echt een tovenaar in de keuken. Steeds schotelt ze ons weer fantastische maaltijden voor, voor de vlees eters en de vegetariers, en dat terwijl ze net in twee weken twee operaties aan haar benen heeft gehad. De laatste was vorige week woensdag, ze moet nou een paar weken lang van die hele dikke kousen aan, erg ongemakkelijk. Ze heeft een dikke zoen verdiend hoor want het is niet niks wat ze allemaal voor iedereen doet.

We wandelden naar Main Beach waar allemaal restaurants zijn, daar zat alles vol vanwege de Melbourne Cup. Overal zag je hoeden en tafels vol met wijnglazen.
We zijn ook bij het Versace hotel geweest waar Bono en de mannen van U2 op het moment slapen. Die treden op in Brisbane.

Verder heb ik met censuur te maken dus moet ik nou stoppen met vertellen. Ik kan namelijk nog erg veel leuke dingen vertellen die tussen neus en lippen door gezegd werden maar de pijtjes hebben me de zwijgplicht opgelegd "want wij moete nag errug lang op Volledam woine!" Tja... daar heb ik wel begrip voor. Er kijken tenslotte evengoed rond de 800 Volendammers naar mijn website elke week.

De foto's zijn bij voorbaat al goedgekeurd, elke keer als ik er een neem die ik mag gebruiken dan gaan ze met z'n allen (vals) zingen " IJ KEN EROP IJ KEN EROP IJ KEN EROP".

15-11-06

 Gefeliciteerd deze week: Nathan, Jessica Bolle en Lenny van Bianca en Dennis Buis

Wat hebben die pijtjes een drukte aan hun gat. Een hok vol kakelende kippen!
Ze zijn het hele weekend in Brisbane geweest, ik had een apartementje om de hoek van onze flat geregeld voor ze. Zaterdag ochtend kwam om half negen al de kapper bij me thuis en twee uurtjes later heeft Scott de pijtjes van het treinstation hier vlakbij gehaald.
We hebben hier nog even gezeten met scones (zoete broodjes met jam en slagroom) en cappucino's.
Daarna zijn we naar het grote nieuwe winkelcentrum gegaan waar we erg lekker en gezellig gegeten hebben met Pat en Bernice.
S'avonds hebben we in de flat bij ons gegeten.

Zondag ochtend waren we om 9 uur al weer op pad, een pijtje minder want Simone is s'ochtends om half 6 door Pat naar het vliegveld gebracht om naar Adelaide te gaan waar haar broer woont. Eerst zijn we naar ons oude huis gereden want dat wilden ze nog even zien. Ook wilde Yvonne het meisje van onze vorige buren ontmoeten. Katie is namelijk 'pen' vriendin met Demi van Yvonne. Demi deed dit jaar een werkstuk over Australie en Katie deed tegelijkertijd een werkstuk over Nederland. Ze zijn even oud dus stelde ik voor dat ze elkaar een email stuurden. En nou emailen ze af en toe met elkaar.
Ik had gewoon een brok in me keel toen we bij ze in de tuin stonden want ik mis ze! Ook raar om ons oude huis te zien...
Als je naar de foto's van de buren kijkt dan zul je zien dat kinderen hier veel langer klein worden gehouden. Katie en Demi daar zit een wereld van verschil tussen. Haar zus Ellie is zelfs nog ouder en ook veel anders dan een tiener in Volendam, waar ze zelf de hort op gaan. Dat gebeurt hier niet, ze blijven heel lang kinderen.

Daarna zijn we naar Mount Coottha gereden, weer die standaard foto genomen met het uitzicht op Brisbane. Koppie gedronken, ijsje gegeten en weer verder naar het huis dat mijn oma en opa 40 jaar geleden verkocht hebben. Daar hebben ze jarenlang met het hele gezin gewoond.  Yvonne was nog maar 10 maanden toen ze na 12 jaar terug naar Volendam gingen dus die weet er niets meer van maar het is wel leuk om te zien.

We zijn toen naar South Bank gegaan waar we gelunched hebben. Pat en Bernice zouden ook komen maar helaas is Bernice erg ziek geworden, een hele zware buikgriep. De pijtjes waren erg teleurgesteld want nou kunnen ze geen tijd meer met ze besteden. Erg jammer. (Pat moest zelfs vandaag bij ons in de flat op Corey passen omdat Bernice die griep niet aan Corey wil geven.Hopelijk krijgt Grandma het niet want dan dat zal niet goed aflopen)
In een bloedhitte zijn we over de brug naar de stad gelopen en weer terug. Nog een paar dingen bewonderen op weg naar onze flat en daar lekker shoarma met de kruiden van Samir gegeten.

Maandag ochtend hebben we nog even met z'n allen hier koffie gedronken en toen was het uur aangebroken dat Jeanet en Anja terug naar Volendam moesten. Die heb ik om half elf naar het vliegveld gebracht terwijl Yvonne en Tiny op Corey pasten. En wat denk je... die slappe dozen zien elkaar nou een week niet en toen gewoon gillen allemaal!
Kijk, ik mag gillen want ik zie ze een jaar niet meer. Maar die anderen.... dat is gekkenwerk. Ze zijn wel een grappig stel hoor zo met elkaar. Zoek er maar eens naar, zo'n geweldige familie. Die vind je niet makkelijk.

In het kort gaan de meeste gesprekken over de putte in hun biene die nou opgevuld zijn omdat ze zoveel aangekomen zijn , wie er het meest naar de wc moet en over koffers die niet meer dicht kunnen. (Mooi dat ze zo zwaar zijn geworden, kunnen ze op die koffers zitten als ze dichtgeritst worden). Verder liggen ze een hele dag in een deuk.

En toen waren er nog maar twee. Tiny en Yvonne zouden met de trein terug naar de Gold Coast maar ik wilde ze weg brengen. Straks zie ik ze weer een jaar niet meer zie je. Toen zei Scott 'waarom blijf je niet gezellig een nachtje aan de Gold Coast?' wat eigenlijk niet zo'n slecht idee was want ik had dinsdag toch vrij. Dus hebben we weer twee  mooie dagen gehad en zijn we weer hemels verwend bij Cees en Roz thuis. We hebben dinsdag weer gewinkeld in Surfers Paradise en met veel tegenzin kochten ze weer tassen vol mooie spulletjes.  En mooie kadootjes voor mij, dat kunnen ze ook niet laten.

Corey is nou ook niet meer bang voor me pijtjes gelukkig. Hij was namelijk eenkennig aan het worden, dat is echt een drama. Maar nou mogen ze hem een hele dag knuffelen.

Ze hebben wel allemaal verlang naar hun gezinnetjes. Nog maar 4 nachtjes slapen, dan zijn ze alweer op weg naar  huis. Ik ga een hele week gillen als ze weer weg zijn.

22-11-06

Gefeliciteerd deze week: Tiny Tol, Mike Tol, Denise Woerlee, Mitchell van Laura en Edwin Bond, Grandma, mijn ome John Lautenschutz, me pietje Yvonne, Martin van Helen en Andre Tol.
Orno Tuip zou op dezelfde dag als Andre jarig geweest zijn...

Nou ben ik weer gewoon een pijtloos meisje, zielig he
Het was weer een levensecht drama op het vliegveld, gillen met snotbellen. De laatste knuffel doet je altijd de das om he, ook al  hou je je nog zo goed de hele laatste dag, met dat je die laatste knuffel krijgt komt er een vloedgolf van verdriet over je heen waarin je machteloos kopje onder gaat.

Ze hebben Corey allemaal nog even goed besnuffeld, want zoals Yvonne zegt, dan blijft zijn luchtje een tijdje aan je zitten.
Ook heb ik een doekje twee weken lang aan hem gegeven zodat zijn luchtje daar aan zit en die heb ik in een zakje met een knoop erin meegegeven voor mijn moeder. Elke ochtend legde ik het op zijn hoofdje als hij tv keek en dan bleef ie gewoon erg lief zitten voordat ie het pakte en in zijn mond stopte. Na een paar dagen vroeg Scott waarom hij nou aldoor met dat malle doekje op zijn hoofd zat want hij had erover nagedacht maar kon geen logische reden bedenken.

Natuurlijk hadden de pijtjes ondanks het verdriet wel erg veel verlang naar hun gezinnen en de mannen zouden bijna een voorraad valium bij elkaar lappen (lekker he, het huishouden doen!) dus het is niet een en al ellende. Ze hebben een hele mooie vakantie gehad, niet te lang en niet te kort want ze hebben precies alles gedaan en gezien waar ze op gehoopt hadden.

Een groot lichtpunt is dat we mogen aftellen tot we elkaar weer zien want Helen en Martin gaan volgend jaar oktober trouwen en daar willen wij natuurlijk wel graag bij zijn! Dan mag tante Helen eindelijk ook aan Corey snuffelen, het valt niet mee voor haar zie je, dat ze hem alleen maar op de foto's kan zien.

Nou dat de rust hier weer is terug gekeerd zijn we alles aan het inhalen dat we de afgelopen paar weken links lieten liggen. De tekeningen voor het huis moesten nog een keer besproken worden dus hebben we dat weer gedaan.
We hebben met onze Sammi een lekkere lange wandeling gemaakt en zijn naar het doopsel van baby Flynn van onze vrienden Stephen en Merideth geweest.
Dinsdag ochtend heb ik een zwemles voor Corey ingehaald want we hebben ook 4 zwemlessen gemist terwijl de tantes hier waren. De aankomende drie weken zwemmen we op maandag en op dinsdag ochtend om alles in te halen. Hij vindt het trouwens erg leuk in het zwembad.

Mijn bazin belt me gewoon elke week op mijn vrije dag op, of ik kan werken die dag of de dag erna. In het begin zei ik aldoor ja, maar daar ben ik dus mee gestopt. Anders zie ik Corey alleen maar in het weekend.
Ook heeft me oude bazin, van het laboratorium waar ik vijf jaar heb gewerkt, gevraagd of ik terug wilde komen. Dat is natuurlijk altijd leuk, als je terug gevraagd wordt. Ik ben er namelijk op goede voet vertrokken twee en een half jaar geleden en ben nog steeds bevriend met ze.
Ik heb het aanbod evengoed niet geaccepteerd, ze hebben namelijk een paar kontrakten verloren en het ziet er niet zo rooskleurig uit voor de toekomst. Daarbij komt dat het over het algemeen gewoon niet zoveel voordelen voor me heeft. In het ziekenhuis waar ik nou werk is het lekker stressvrij en erg leuk.
Ze begreep het wel hoor dus geen probleem.

Ik zal de foto's erop zetten want ook al had ik de positieve verwachting dat ik vanavond vroeg met de site klaar zou zijn, is het gewoon alweer half elf en zit ik te knikkebollen.

30-11-06

Gefeliciteerd deze week: Mijn tante Simona Lautenschutz

Een dag later deze week want we waren gister bij Jacqui en Joe uitgenodigd voor een barbeque. Zij is een oud collega van Scott en we zijn al jaren vrienden met haar en Joe   Rebecca en Alvin. Ze woonden om de hoek van ons oude huis toen Rebecca en Jacqui nog geen verkering hadden en met z'n tweetjes in een apartementje woonden. We zijn vaak van hun huis naar die van ons gerold en andersom, erg gezellig.

Het is nou donderdag ochtend en ik moet zo naar me werk dus ik hou het kort. Corey slaapt gelukkig even.
Gister is zijn eerste tandje doorgekomen!! Hij heeft er geen last van schijnbaar, hopen dat het zo blijft.  Sinds 2 weken slaapt hij ook de hele nacht.

Het afgelopen weekend is grandma 101 geworden en hebben we koffie en cake bij Bernice en Pat thuis gehad voor haar. Het was erg gezellig. Alana heeft erg lief met Corey gespeeld, hij kraait het uit van plezier als hij haar ziet. Ze is ook erg gek op hem.

Maandag heb ik een koppie gedronken met de moeders van het groepje dat door de zorg was samengesteld, leuk om te zien hoe de kindjes veranderen en wie al kruipt enzo.  Corey kruipt nog steeds niet vooruit, alleen achteruit en in de rondte en de zijkant op.

Gister kwam ik bij Bernice erin om Corey te halen en haar haar zag er nattig uit en ze had een handdoek achter haar hoofd op de stoel. Ik denk die zal het wel warm hebben want het was 31 graden en erg benauwd want er kwam een storm aan.
Nee... die had op een krukje gestaan om wat dekens op te bergen in de kast en toen heeft ze een erge harde klap van de waaier gehad die aan het plafond hing! Overal bloed en met spoed naar de dokter terwijl de buren, Nicole en haar vader David, op Corey pasten. 6 Hechtingen. Nog geluk gehad dat ze geen oog is kwijtgeraakt.

Ik zal ook nog een paar foto's van de pijtjes hierbij zetten, die Tiny had genomen.
Geen foto's van ons deze week, ik heb er wel een paar maar moet over 10 minuten naar me werk en ik moet Corey nog wakker maken.