04-11-09

Jarigen deze week: Annabel van Michel en Miranda, Mitchel van Mirella en Johan, Nadine Obdam, Kay van Petra en Jacco vd Hogen, Maart Knobbel, Ome Cees Lautenschutz

Het wordt een goed jaar, dat kan niet anders. Alles is de afgelopen twee maanden (vanaf dat baby gedoe) zo soepel verlopen dat ik er bijna bang van word.
Ik zette de computer aan, had alle stekkertjes op hun plek en zomaar met een enkele klik van de muis deed me internet het!!

De verhuizing was ( en is nog steeds) vermoeiend maar is ook helemaal probleemloos afgehandeld. Met de verhuiswagen kwamen twee jonge sterke jongens die erg hard hebben gewerkt samen met Scott en mij. Het was bloedheet maar dat hield ze niet tegen. Ze kostten een Godvermogen maar ze waren het dik waard. We hebben ze nog een krat bier toe gegeven ook.

Een klein moment van paniek was zondag ochtend toen ik me gereed zou maken voor een gezellig ontbijtje uit met oude collega's. Na een korte zoektocht tussen de dozen besefte ik dat in de paar dozen die niet meer in de auto pasten zaterdag mijn make up, fohn, lak en borstel zaten.
Ik heb evengoed wat gereedschap bij elkaar kunnen sprokkelen zodat ik toch de deur uit kon. Van alle spullen die we achter hadden kunnen laten moesten het vlak mijn onmisbare levensmiddelen zijn.

Ons appartement is bijna op stel, dan mag je binnen een kijkje nemen. Deze week is alleen het uitzicht te zien.
Het is hier best gezellig want beneden is altijd leven. Vanaf 7 uur s'ochtends zitten mensen in de restaurants en coffeeshops aan hun ontbijt en s'avonds bruist het in de restaurants, die rond 11 uur s'avonds sluiten want er is in dit complex geen uitgaansleven. Helemaal mooi zo.
Binnen is het heel netjes, met nette vloerbedekking in de gangen en goeie beveiliging. Je kan hier niet zomaar binnen lopen en de lift in stappen.

Dinsdag heb ik de sleutels aan de makelaar gegeven en de nieuwe eigenares ontmoet. Haar man had ik al een paar weken geleden ontmoet. Hele leuke mensen, erg beleefd. Ze zullen het wel naar hun zin krijgen in onze gezellige straat.

11-11-09

Jarigen deze week: Tom Spek, Simon van Geery en Dick Schokker, Lize van Eveline en Jan Karregat, Nathan

Tanja en Jaap gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter Jill
Ellen en Peter gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon Jim
Nathalie en Jack gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon Eddy
Ton (Dijkgraaf) en Rebecca gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon Joshua

Buur Jan, Laura, Tessa en gezinnen gecondoleerd... we leven al erg lang met jullie mee

Ik ga hier vandaag volop plagiaat plegen. Carina Keizer en Johan Hoekstra zijn deze week eventjes in Brisbane en toevallig had ik op mijn vrije dinsdag de hele dag de tijd om wat leuks met ze te doen.
De dag was voordat ik  het wist alweer om. Erg leuk was het.

Ze hebben een site speciaal voor hun 3 maanden durende reis in Australie:

http://johanencarina.waarbenjij.nu/

Ga vooral regelmatig kijken want als je namelijk een paar dagen niet geweest bent dan heb je anderhalf uur aan lezen in te halen want Carina houdt wel van een opstel schrijven.
Hieronder een uittreksel:

--------------
Surfers Paradise en Brisbane
8/11
Helemaal nog niets over gisteravond verteld! We hebben wat rondgelopen door de omgeving van ons hostel. We blijken naast het Versace-hotel te zitten, dat er ’s avonds geweldig uitziet. Het winkelcentrum naast ons verkoop dan ook alleen maar Prada, Gucci, Louis Vuittton en natuurlijk Versace. De limousines rijden af en aan. Wat een geweldig hotel! Wij lopen weer naar ons o-zo-simpele hostel om de nacht door te brengen.
Om 7.30 uur zijn we al wakker, ontbijt en we pakken het gratis busje naar het centrum. Wat een drukte en gezelligheid. In ons vorige hostel vertelde een Duits meisje dat al 3 jaar in Australië verblijft, dat Surfers Paradise een hel is. En afschuwelijk lelijk. Wij hadden toen dus nog lekker veel zin om hier naartoe te gaan.. niet. Hebben zelfs nog overwogen om te annuleren en rechtstreeks naar Brisbane te reizen, maar ach.. 2 nachten overleven we wel. Het betreffende meisje werkt al 3 jaar als ‘Cattle-driver’(=de rol van Nicole Kidman in de film ‘Australia’) op het platteland en blijkt dus niet van steden en gebouwen te houden. Wij wel! Leermomentje dus.. nooit uit gaan van wat een ander vindt. Surfers Paradise wordt wel vergeleken met het Mallorca van Spanje. Hoge hotels en appartementcomplexen, geweldig strand en veel winkels. Dure merken dan. Als we in de stad zijn, lopen we wat rond en om een uur of 10 liggen we op het strand. Daar gaan we om 16.30 uur pas weer weg. Voeten verbrand dit keer. Op de terugweg staan we nog een tijdje bij de verkeerde bushalte, maar na navraag en een kwartiertje wachten stappen we de juiste in. We moeten kaartjes kopen, dus de buschauffeur vraagt waar we heen willen: “Versace-hotel”, zeg ik. Haha.. wel eens lekker om niet voor backpacker aangezien te worden. Op internet lezen we over het noodweer ten noorden van Sydney. Behalve het natte pak van Johan hebben wij hier gelukkig geen last van gehad. Bah! ’s Avonds maak ik Johan in met jokeren en pesten op ons balkon. Er is ook een wii-toernooi gaande in ons hostel, maar dat slaan we ff over.. Om 21.00 uur begint het te regenen, gelukkig zitten we overdekt. Voor morgen wordt er slecht weer opgegeven.. Nouja.. dat zien we dan wel weer. No worries, mate!
Ok, ik wil eerlijk zijn.. Ik heb in bovenstaand stuk één keer gelogen. Zo, dat is er ook weer uit.

Het is alweer 9/11
We moeten vandaag pas om 12.00 uur met de bus naar het centrum, dus we doen lekker rustig aan. Ik vind dit hostel een stuk minder gezellig. Zo’n als-je-elkaar-niet-kent-praat-je-niet-met-elkaar-sfeer. Wij hebben hierover nagedacht. Johan denkt dat het komt door de tv-room. Die is in de andere YHA-hostels steeds afgezonderd, in een aparte kamer. Hier hangt een levensgrote tv in de gezamenlijke ruimte. Je gaat daar dan al snel zitten en iedereen zit naar dat ding te staren. En ik bedenk zelf nog het volgende; De tafels waaraan je eet, of gewoon gezellig zit, zijn hier voor 2 personen. Als je er nog twee stoelen bijschuift zit je er maximaal met 4. Als je dan aan komt lopen met je yoghurtje of je laptop, schuif je niet zomaar aan. In de andere hostels waren er lange tafels, of van die picknick-tafels en zat je dus al snel bijeklaar. Er hangt hier dus een onpersoonlijke sfeer en vind het daarom helemaal niet erg om te vertrekken. En wat doen wij tot 12.00 uur? Juist.. tv kijken (best wel weer ns lekker). Overigens ligt er in het midden van de kamer een jongen op de grond te slapen op een groot kussen. Zijn roommate komt ‘m wakker maken. Ik hoor ’m zeggen: “You were so drunk lastnight. You’re in the livingroom, mate!” Hij wordt wakker en ziet in eerste instantie alleen zijn vriend, die op een stoel voor ‘m zit. Maar als ie zich uitrekt kijkt ie eens om zich heen en ziet ie ons allmeaal zitten. Hij heeft nu pas door dat ie niet in zn bed ligt! Kijk, zo heb je met zn allen toch nog een leuk moment in zo’n saai hostel. Als een stel kippen in een piepleien hokje worden we met het gratis YHA-busje naar het station gebracht. We denken dat we een uur te vroeg zijn, maar er wordt ook nog eens verteld dat onze bus een uur vertraagd is. Twee uur wachten dus! Ik pak mn boek erbij. Precies 5 minuten voordat de bus arriveert is mn boek uit. De tranen dep ik al een uurtje weg met de mouw van mijn shirt en ik doe daarbij mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat die jongens tegenover mij het niet zien. Maar als het boek uit is, ben ik helemaal kapot en overstuur. Ik kijk Johan aan en die begint te lachen. Ik wil teruglachen omdat ik doorheb dat de jongens me zien, maar ik moet alleen maar nog harder huilen. De jongens beginnen nu ook te lachen.. De busrit naar Brisbane duurt een uur. Ons hostel ligt op 10 minuten loopafstand (omhoog weliswaar), dus we zijn er om 15.30 uur. Dit is het hostel der hostels!! Het meisje uit Zweden die we in Byron Bay hadden ontmoet had ons dit hostel aangeraden. Het is ook van YHA, dus onze keuze was snel gemaakt. Het is splinternieuw en heel groot. Het is eigenlijk gewoon een luxe hotel, maar dan met wat extraatjes als een guest-laundry, mega-grote keuken, tv-room, etc. We hebben voor 3 nachten gereserveerd, en dit keer met een eigen badkamer en wc. Stukje duurder, maar het enige nadeel aan een hostel vind ik dat je je eerst moet fatsoeneren voordat je de gang op gaat als je ’s nachts moet plassen. Ik hou het daarom net zo lang in totdat het écht niet meer gaat. En als je blaas dan op knappen staat, moet je ook nog ns in het donker op zoek naar een broek of zoiets dergelijks. Of als je gaat douchen moet je al je spullen bijelkaar zoeken. Nou, wat een geklaag. Anyway.. we vonden wat we nu wel even 3 dagen luxe hadden verdiend. Achteraf had het eigenlijk niet gehoeven, want de sanitaire voorzieningen zijn zowat naast onze kamer gestationeerd, maargoed.. het is best wel eens lekker om je shampoo-flessen gewoon in je douche te laten staan voor 3 dagen. Verder heeft het hostel een roof-top-view van ‘heb ik hou daar’! Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog een zwembad op dit dak. De keuken is ook op de bovenste verdieping, dus als je hebt gekookt, kun je lekker met je bordje op schoot (of gewoon op tafel, maar het klinkt zo exotisch als je het op schoot hebt) genieten van het uitzcht over de stad. Als we alles hebben verkend (iedere verdieping heeft een ander thema met levensgrote posters, zelfs in de liften, we maken er een paar vervelende foto’s van), doen we boodschappen en maken we een heerlijke maaltijd klaar, die we dus buiten opeten. Vanavond is het movie-night, dus om 19.30 uur wil ik in de tv-room zijn. Snel douchen dus, maar als we vervolgens onderweg naar boven zijn, komen we iets interessants tegen. Ik heb er maar een foto van gemaakt, want het is een beetje moeilijk uit te leggen. Het gaat er in ieder geval om dat als je spullen, boeken of kleding niet meer gebruikt, je ze daarin achter kan laten. Je staat versteld van wat mensen daarin doen (flesje hoestdrank of een plastic (!) lepeltje). Op iedere verdieping staat zo’n ding, dus we snuffelen nog even rond (niet om hier iets uit op te pikken hoor, moet er niet aan denken). Inmiddels is de film al begonnen en hebben we er ook eigenlijk helemaal geen zin meer in. Het is ondertussen gaan regenen, maar we maken toch even wat foto’s van het uitzicht en de pool. Als we terugkomen op de kamer heb ik een leuk smsje van Leny: Ellen en Peter hebben een zoon Jim! Die oenen van een stel vriendinnen van mij hebben me dus gewoon vergeten in te lichten (120 x gevraagd.. wel naar mn Australische nr sturen he!). Uit het oog uit het hart.. dat blijkt maar weer.. Ik sms nog even met Sandy over onze afspraak van morgen. Ze komt ons om 10.00 uur ophalen, leuk!
Oja.. wilde nog even vertellen dat ik tijdens het koken een fles ketchup openmaakte en daarbij de helft van de inhoud over me heen kreeg. Ik deed niets raar (nee, ik kneep er ook niet in, ik weet best wel hoe zo’n fles werkt). Leek wel of er druk op stond, zoals na een vliegreis. Blij was ik er in ieder geval niet mee..

10/11
We beginnen de dag met brood met aardbeien, een heerlijk zomers ontbijt! Om 10.00 uur pikken Sandy en Corey ons op en drinken we bij Mount Coot-tha koffie (wij cola, zo ongezellig) met typisch Australische cake die Sandy heeft meegebracht. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de stad, waar Sandy ons precies kan aangeven waar ze heeft gewoond, nu woont en waar wij zitten. We geven Corey een kadootje (een elastisch Spiderman-poppetje en 2 paar sokken van ?..weet ik niet meer..). Hij is er erg blij mee. Daarna rijdt ze ons naar Kangaroo Point. Elke 5 minuten stopt hier een bus Japanners, ze maken een foto van de Brisbane River en voordat je je kan omdraaien, zijn ze alweer vertrokken. We zijn nu dus ook echt even toeristen. We lopen een stuk naar Southbank beach, een aangelegd strand met zwembad, middenin de stad. “Mommy, mommy, mommy, can I please get my feet wet?” Uiteindelijk wordt ook zn broek nat, waar ie nog zo voor gewaarschuwd was.. Terwijl Corey daarna op een speelplaats speelt, eten wij een broodje. Om 14.00 uur zijn we in het appartement van Scott en Sandy. Zo mooi en in de stad, heerlijk! Corey slaapt 2 uurtjes en Sandy verzorgt ons goed met wijn, koekjes, yoghurt en drinken (en wij haar met de laatste roddels uit Volendam). Scott komt tussendoor even thuis en maakt even een praatje met ons. Hij moet snel weer aan het werk, want hij heeft nog veel te doen. Na Corey zn slaapje gaan we eerst naar ‘the park’, waar hij even uit zn dak kan gaan (samen met Johan hoor, die vindt speeltuintjes wel érrug leuk). Daarna rijden we een stukje en lopen we over een drijvende brug over de Brisbane River. De lampjes van de stad gaan aan en daar moeten we toch wel even wat foto’s van maken (voor Sandy is 1 of 2 nooit genoeg). Op de terugweg haalt Sandy nog even een stokbrood bij Coles, de supermarkt waar ze jarenlang kwam omdat ze daar in de buurt werkte en die ze nu niet meer wist te vinden, tot ’verbazing’ van Scott, haha. Weer terug in het appartement kookt Sandy heerlijke aardappels, worteltjes en sudderkip voor ons, terwijl wij buiten met Scott een biertje/wijntje drinken. Het eten is heerlijk, inclusief toetje en chocolaatje na afloop, wat een verwennerij. Als Sandy ons wegbrengt rijdt ze nog even langs een verlichte rots waar veel mensen aan het klimmen zijn. Bijzonder om te zien. Ze geeft ons nog wat tips voor morgen en om 21.30 uur nemen we afscheid bij ons hostel. Een superleuke dag waarin Sandy ons heel Brisbane heeft laten zien en wij genoten hebben van hun gastvrijheid (ondanks alle ‘drokte an erlui gat’) en natuurlijk de supervrolijke Corey, een heerlijk mannetje. Nogmaals bedankt!
Groeten Johannes en Carientje

Voor foto's: http://picasaweb.google.nl/fotohoekie

*** Even voor de duidelijkheid:

* De Australische cake dat waren 'lamingtons'

* De sokken waren 'Hotwheels' en hij heeft ze vanochtend en gisteravond al aangehad, hoe warm het ook was hier binnen

* De supermarkt die ik niet meer wist te vinden, daar werkte ik (voor maar 6 maanden) in de buurt toen Corey net geboren was en ik nog borstvoeding gaf en het is medisch bewezen dat je hersenen het niet goed doen terwijl je borstvoeding geeft ; je wordt 'dom' gehouden zodat je  niet zoveel denkt en dan stressen gaat. Ofzo. Zoiets was het in ieder geval. En ik benut dat gegeven gewoon nou even. Want ik dacht in die tijd echt soms bij mezelf "dus zo voelt het nou als je van je eigen dom bent...."

18-11-09

Jarigen deze week: Lenny van Bianca en Dennis Buis, Sienna van Petra en Jacco vd Hogen, Jessica Steur, Gerrit Veerman, Sander Diepenhorst, Mike Tol, Denise van Jenny en Guido Woerlee

We zijn zoooo tevreden in onze nieuwe omgeving, hier is het allemaal te doen. We zijn al een paar keer aan het fietsen geweest en we zijn alle winkels en restaurants aan  het verkennen.
Een paar dagen geleden liepen we zelfs al om kwart voor 6 s'ochtends langs de rivier en dan loop je lang niet alleen, want het leven begint vroeg hier.

Als dit appartement niet zo verdomd klein was dan zouden we hier wel voor onbepaalde tijd willen blijven.
Dus voor zolang het mag duren, zullen we er van genieten.

25-11-09

Jarigen deze week: Grandma (104 !!) Ome John Lautenschutz, Pijtje Yvonne, Martin Steur onze lieve zwager, Ome Ross, Andre Tol, Tiny Tol, Orno Tuip († ik vergeet je niet lieve Orno), Marley van Brenda en Niels, Carla Sijmonsbergen, Rafael van Bianca en Ruud

Wist je.... volgende week woensdag is me laatste verse pagina en de week erna landen we op woensdag om 11 uur s'ochtends op Schiphol !!!
Oe ik  heb nou weer kramp in me buik. Zo spannend! Dan ben ik er 6 jaar niet geweest, jeetje zo lang.

Volgende week zal ik mijn Nederlandse mobiele telefoon nummer er op zetten. Dat regelen Helen en Martin voor me deze week.

Al onze kennisen hier roepen al een paar weken "let's catch up before you go to Holland!" maar wij dachten zo: die mensen kunnen we ook weer zien als we terug zijn uit Nederland. En we krijgen het straks al druk zat bij jullie dus wij doen vanaf vorige week al net alsof we op vakantie zijn. Dat houdt in: Zon, Zee en Strand. En we gaan lekker nergens op visite en we nodigen ook niemand uit.
We gaan alleen even nog bij Cees, Roz, Lu en Jan langs om wat spullen te brengen voor de baby van de vrienden van Kade want die komen met z'n allen naar Australie voor kerst.
Niet leuk dat we Kade en Jessica mislopen, dat is echt jammer.

De meeste foto's deze week zijn dan ook typisch vakantie foto's. We zullen nog wat zonnestralen en vitamine D vangen voordat we straks een hele maand lang niks krijgen. Maar in ruil daarvoor krijgen we wel erg veel gezelligheid en OOOOOooooo wat zullen we weer gillen als we weg moeten. Jakkes daar wil ik nog niet aan denken.