November

Gefeliciteerd deze week: Joel van Theresa, Mirella Swildens, Kyanu van Jill en Riette, Annabel

Helen en Martin zijn alweer anderhalve week getrouwd, alles is nou weer normaal, kunnen ze eindelijk rusten. Ze zitten alletwee op een roze wolk en zo hoort het ook he.
Helen heeft haar bloemen op het graf van me vader gelegd, zo heeft hij er ook wat van.

De embryo's hebben het overleefd en zijn er vrijdag in gezet. Eentje redt het waarschijnlijk niet maar de ander heeft wel een hele goeie kans.
Toen de vorige twee erin gezet werden, moesten ze allemaal 8 cellen zijn. Van deze twee overgebleven embryo's was eentje 8 cellen en de ander 6. Die hebben ze toch maar ingevroren omdat ze die ander toch ook hadden.
Na het ontdooien was die van 6 cellen nog maar 5 cellen en die van 8 cellen was nog goed.
Vrijdag in de operatiekamer vertelde een vrouwtje van het laboratorium dat de embryo van 6 cellen nog wel leefde maar zich niet verder ontwikkeld had. De andere embryo was wel precies hoe het hoorde en was een paar keer vermenigvuldigd.
Dus zijn ze er evengoed allebei in gezet, me de hoop dat die goeie dus stevig plakken blijft. Vrijdag 9 november mag ik bloedprikken en dan horen we of ik zwanger ben.

Na afloop kreeg ik weer een groot glas brandy met 7-up en twee valium, waardoor ik van 2 tot 6 uur s'middags door een heftige storm heen heb geslapen.
We moesten eigenlijk naar een bruiloft aan de Gold Coast van Amanda en Mark, zij is die meid die je wel eens ziet op me site, ze heeft dat stalletje in Surfers Paradise en maakt vlechtjes enzo in je haar met kraaltjes en touwtjes enzo.
Ze vroeg of we alsnog komen wilden, vanuit het ziekenhuis, maar daar had ik dus echt geen zin in. Er zaten ook bepaalde mensen op die bruiloft die me koud laten dus zijn we lekker thuis gebleven. Ik had het trouwens toch niet gered dus als we wel ja hadden gezegd dan hadden we, erg lullig, onze belofte verbroken.

Zaterdag hadden we ook een bruiloft, deze was van Amanda en Chris op Stradbroke Island, waar we al een paar keer geweest zijn.
Dat was erg relaxed. Met het bootje heen, aan de andere kant werden we opgehaald en vervoerd door grote fourwheel drive auto's, beetje aan het meer in het zand rond hangen waar de plechtigheid was en daarna vervoerd naar het feestje bij kennisen van hun in de achtertuin, waar we kostelijk verwend zijn met verse oesters, zalm, garnalen en nog veel meer. Ik krijg er weer trek van. Oesters en witte wijn, er is niks lekkerder op een snikhete zomerdag.
S'avonds zijn we weer met het bootje terug naar het vasteland gegaan en hebben we lekker in ons eigen bed geslapen.

Zondag ochtend zijn we naar Mount Tamborine gegaan om twee mooie lampen te kopen bij Lu in de winkel, die wilde Scott heel graag hebben nadat hij ze de vorige keer had gezien.
Daarna heerlijk gegeten op de veranda bij Cees en Roz met Jan. Hun huis wordt al wat, ik heb voor Ria en Ina veel foto's genomen want Lu zei dat ze steeds om foto's vragen.

Gister belde het bouwbedrijf: ze gaan 7 november met ons huis beginnen!!
Het moet 18 weken duren maar hier is de bouwvak met kerst dus dat loopt dan weer uit. Ik durf niet te zeggen wanneer we erin kunnen, ik laat het maar los, dan kan ik ook niet zenuwachtig erover worden.

Waar we wel zenuwachtig over zijn is dat erge vervelende wachten totdat ik weer mag bloedprikken voor de uitslag. Twee weken kunnen wel lang duren hoor en je denkt er de hele dag aan, of je het nou wilt of niet.

Scott had trouwens nog erg veel geluk vorige week. Weet je nog dat hij erg zielig in Longreach nergens iets te eten kon vinden behalve (een smakeloze maaltijd) in een Chinees restaurant? Hij sliep dus woensdag in Longreach, maar zou er oorspronkelijk donderdag slapen. Dat heeft ie toen naar woensdag veranderd omdat we naar de bruiloft van Amanda en Mark moesten. (Waar we dus niet heen konden vanwege de embryo's).

Nou die bewuste donderdag toen Scott gelukkig alweer veilig bij mij aan tafel zat, is iemand door het raam van dat restaurant gereden en een vrouw die daar zat te eten was op slag dood! Zo zie je maar dat alles met timing te maken heeft.

De foto's van deze afgelopen week staan trouwens in de maand oktober, daar had ik ze per ongeluk in gezet en ik heb geen zin om ze over te zetten.

Gefeliciteerd deze week: Kay van Petra en Jacco vd Hogen, Angela Knobbel d'r moeder Maart, mijn ome Cees Lautenschutz, Tom Spek

En ook gefeliciteerd Mirella en Johan met de geboorte van hun zoon Mitchel vandaag!!
Hij is een paar weken te vroeg maar weegt evengoed 5.5 pond en is gezond, volgens de eerste berichten.

Wij zijn het afgelopen weekend weg geweest, vrijdag middag om half 5 kwam Scott me halen van het werk. We hadden onze spullen donderdag avond al gepakt en vrijdag ochtend vroeg in de auto gestopt.

Mark en Ivonne hebben een huis aan de Sunshine Coast dat ze normaal gesproken voor vast uithuren. Het huis kwam een maand ofzo geleden leeg te staan en toen dachten ze, laten we het zelf gebruiken tot na de kerst, dan zoeken we wel weer nieuwe huurders.
Dus werden we allemaal uitgenodigd om daar te komen slapen. Wel met luchtbedden en eigen stoelen enzo mee, omdat er niets in staat. Alleen een bank, tv en koelkast.

Het was erg gezellig maar wel vermoeiend met tien volwassenen, vijf kinderen en een grote hond allemaal in dat huisje...pfff wat een drukte!
Het was wel zo dat iedereen lekker z'n eigen gang ging, dus het was op die manier wel weer heel erg relaxed.
We waren met acht Nederlanders en twee Australiers, dat waren Darren van Muriel en mijn Scott. Dus werd er een beetje van alles wat gepraat. De kinderen praatten ook van alles door elkaar heen, halve zinnen van elk. Het klonk echt nergens naar. Ik hoorde Melanie van Jacqueline en Chris volop in het Nederlands tegen Scott praten, totdat ie haar stopte en zei "I don't speak Dutch, can you now say it in English?" Die kinderen snapten er ook niks meer van.

Afgelopen dinsdag was het hier Melbourne Cup. Misschien dat je er wel eens wat over gehoord hebt. Dat is de paarden race van nog geen twee minuten met 24 paarden, die sinds 1861 jaarlijks wordt gehouden op de eerste dinsdag in november, en die het hele land stil zet. Het wordt letterlijk genoemd 'The race that stops the nation'. Elke werkplaats legt het werk opzij heeft een lunch ofzo en een tv, om die ene race van twee minuten te kijken. En er word een Godvermogen op gewed.

Het is traditie dat vrouwen een jurk dragen met een 'interessante' hoed, zoals in de foto's (gepikt van het internet) hieronder:

Jill enzo hebben ons allemaal de middag vrij gegeven, we hadden een tafel voor tien personen besteld in een hele leuke bar vlakbij ons oude huis, waar we erg lekker gegeten hebben. Ik had vrij en heb er een paar opgehaald om 12 uur, want niemand wilde rijden natuurlijk. Op Melbourne Cup day moet je als het effe kan dronken worden. Aangezien ik toch niet mag drinken nam ik dus de auto mee. Om 4 uur ben ik weer naar Bernice en Pat gegaan om Corey te halen. De rest is nog vrolijk door gegaan en vanmorgen in het kantoor hadden ze allemaal kleine oogjes.

Nog twee nachtjes slapen en dan mag ik bloedprikken. Me maag draait om elke keer als ik eraan denk.

Gefeliciteerd deze week: Nathan, Lenny van Bianca en Dennis Buis, Jessica Tol (Bolle)

Het is weer mislukt. Wat een gekloot helemaal om niks. Ik ben echt erg teleurgesteld en dat is zacht uitgedrukt.

Volgende week woensdag hebben we een afspraak bij dokter Ross Turner die ook mijn keizersnee heeft gedaan en de operatie toen de vorige baby dood ging. We zullen voor de kerst niks kunnen doen want hij is het grootste deel van december op vakantie en wij hebben ook van alles te doen dus moeten we maar wachten tot januari voordat we weer kunnen beginnen.
Daar gaat weer een paar duizend over de balk, voor al dat geld hadden we mooi bij Helen en Martin op de bruiloft kunnen zitten.

Vrijdag avond zijn we maar met Pat en Bernice uiteten gegaan bij hun favoriete vis restaurant, oesters en witte wijn als troost. Dat hebben we ook gedaan de avond na mijn operatie na de miskraam. Je moet je eigen af en toe verwennen en vooral als je in de put zit.

Zaterdag ben ik behalve even boodschappen halen lekker de hele dag met Corey in huis gebleven, terwijl Scott naar ons land was om het hek eruit te trekken samen met Pat, zodat ze kunnen beginnen met graven.
S'avonds hebben we gelopen bij South Bank, even de wind in me haar voelen.

Zondag ochtend zouden we met Steve en Merideth een kopje koffie drinken bij Sandgate zodat de kinderen daar konden spelen maar het regende dus zijn we naar het winkelcentrum gegaan, daar hebben we wat gedronken bij de coffeeshop met de speeltuin binnen. Corey was opeens weer bang voor alle speeltuin spullen, helemaal panisch en aan me benen vast geklampt. Toen ik even naar de wc ging was hij meteen stil en begon alles een beetje te verkennen. Zodra hij me weer zag begon hij weer te huilen dus daar zijn we niet in getrapt. Hij heeft uiteindelijk anderhalf uur heerlijk gerend en gespeeld.
Kyanu vierde s'ochtends zijn verjaardag in een park maar we hadden al een tijd geleden met Steve en Merideth afgesproken dus zijn we daar niet heen geweest, we zijn s'middags even bij Jill en Riette thuis langs gegaan met een kadootje.

Gefeliciteerd deze week: Sander Diepenhorst, Mike Tol, Denise van Guido en Jenny Woerlee, Mitchell van Laura en Edwin Bond, Grandma, ome John Lautenschutz, pijtje Yvonne, Martin van Helen, Rossi (de broer van Roz)

Wij zijn het hele weekend heerlijk kamperen geweest met Amanda en Chris en hun kinderen Lachlan en Jack.
Het was echt leuk en we hebben heerlijk gegeten, gelachen, gelopen en gebibberd want het was s'avonds ijs en ijskoud. We waren naar Girraween National Park, bij de Bald Rock Creek. Dat is 265 km rijden, een mooi ritje want je gaat de bergen in.
Het duurde alleen verdomd lang om er te komen vrijdag omdat we s'middags in het spits uur vertrokken, het kon even niet anders vanwege Scott z'n werk. We hebben er VIJF uur over gedaan en Corey is zo erg lief geweest, die heeft wel geduld hoor. We hebben wel duizend keer kiekeboe gespeeld en 'Twinkle twinkle little star' gezongen.

Wat ik vorige week vergeten was te melden is de site van Marjan van Mechelen, daar kun je haar Australische avontuur volgen:

En ik ben op aanbeveling op de site terecht gekomen van Francine Krijnen, een Volendamse die nou in Monnickendam woont met haar gezin.
Francine maakt hele mooie foto's en kan erg leuk over haar gezin en dingen in het algemeen vertellen, echt leuk om even een kijkje te nemen:

Ik ga het lui doen deze week; hier onder kun je lezen over de plaats waar wij hebben gekampeerd dit weekend, allemaal in het Engels, want ik heb weer geen zin om het te vertalen.

The landscape

At an average elevation of 900m above sea level, Girraween National Park is on the northern extremity of the New England Tablelands. Girraween National Park's granite habitat is unique in Queensland.

Roughly 225 million years of powerful acts of nature have created the foundations for Girraween National Park's dramatic landscape.

Major earth movements rocked eastern Australia between 200 and 400 million years ago. The continent collided with an oceanic plate and ocean sediments were thrust from off-shore into the New England area. This ancient sediment is known as traprock or bedrock.

From the depths of the earth, hot molten rock called magma was forced upwards and invaded the traprock layer. Cooling slowly, the liquid magma solidified to form granite.

Over millions of years, nature's forces combined to erode the traprock, revealing the bare granite below. Today, water, wind, ice and plants continue to mould Girraween National Park's ever-changing landscape.

Culture and history

Traditional Aboriginal custodians lived, hunted, gathered and prospered for countless generations in the Girraween National Park area. Although their legends and place names have been lost, camping places, rock markings, tools and marked trees remain in Girraween National Park as evidence of their life on the land.

Allan Cunningham first entered the Girraween area on 26th June 1827, but the relatively inhospitable landscape made way for an early exit. In the 1840s Robert Ramsay Mackenzie was the first squatter to legally occupy land in the Girraween area. For decades he and others attempted logging, dairying and farming sheep, cattle, fruit and vegetables.

Dr Spencer Roberts - a medical practitioner in Stanthorpe - was a self-professed guardian of local populations of the superb lyrebird and the common wombat. Convinced that protecting the habitat of these two animals was vital for their long-term survival in Queensland, he put submission after submission to government for declaration of a national park.

Bald Rock Creek National Park was declared in 1930 with Castle Rock National Park declared in 1932. Totalling 1,600ha, they were known collectively as Wyberba National Park

In 1966, Napier Gunn offered the government his block of 52.4ha and the two national parks were amalgamated to create today's Girraween National Park. Tom Ryan and Bill and Hock Goebel were employed as field staff and development of infrastructure began.

From 1977 to 1979 further acquisitions enlarged the park to 11,300ha. The last block acquired in 1980 enlarged Girraween National Park to its present 11, 800ha.

28-11-07

Gefeliciteerd deze week: Andre Tol, Tiny Tol, Pijtje Simona Lautenschutz
En Orno Tuip zou vandaag jarig zijn geweest

Donderdag avond hebben we de auto weer vol gepakt met spullen voor het hele weekend want vrijdag kwam Scott me van me werk halen zodat we rechtstreeks naar Cleveland konden rijden. Daar vandaan vertrekt de boot naar Stradbroke Island.

In April hebben we in het huis van Martha's ouders op Stradbroke Island geslapen en dit weekend gingen we daar met tien mensen slapen, plus Corey natuurlijk. Allemaal collega's van Scott en Martha, en partners mochten ook mee.
Maandag hadden ze een werk vergadering georganiseerd op het eiland, zodat ze een goeie reden hadden om met z'n allen op het eiland te verblijven het hele weekend. Die dag kwamen er ook een paar managers en wat andere collega's, alleen voor de vergadering.

Dus van vrijdag avond tot maandag avond zijn we er geweest, een volledige vakantie en jeetje zo gezellig.
Toen we terug naar huis reden had ik zo'n jammer gevoel dat het alweer over was, het deed me denken aan onze Helentje. Die ging vroeger elk jaar op kamp met de Marjorettes, naar Oldenbroek. De dag dat ze thuis kwam was ze niet aanspreekbaar, elk jaar hetzelfde tafereel: Helen luid huilend op haar bed want ze wilde terug naar kamp. En niet een kwartier hoor maar veeeeel langer. Groot verdriet.
En dan me moeder maar zeggen "joa moar kind, we kenne je toch niet verom bringe nair kamp, want iederien is woir bij ze eige in uis.... " En dan Helen weer "ik goif er niet om! Ik wil verom nair kamp!"

Martha had alles georganiseerd en we hebben het geweldig gehad. Super gezellig, het liep gewoon erg lekker gesmeerd tussen iedereen in de groep, ze waren allemaal goed op elkaar afgestemd.
Het eten was om je vingers bij op te eten, we hadden van alles, teveel om op te noemen.
Natuurlijk ook weer mijn slaatje en kip kerrie slaatje, dat is allangal een favoriet.

Corey heeft het hele weekend gelachen, iedereen heeft met hem gespeeld.

De weersvoorspelling was knudde maar we hebben alleen s'avonds twee keer een bui gehad, verder was het erg mooi weer.

Het beton voor ons huis ligt nou.
We hebben problemen met het bouwbedrijf, of nou ja, het is hun probleem niet naar eigen zeggen, maar we zijn wel erg teleurgesteld in hun houding tegenover de hele situatie.
Ze hebben ons stuk grond hoger opgebouwd dan oorspronkelijk de bedoeling was, dit houdt in dat we aan de achterkant en rechter zijkant een muur moeten bouwen om de prut vast te houden en de kosten lopen in de duizenden om dit neer te zetten.
We hebben van alles geprobeerd maar er is gewoon niks aan te doen.We weten nog niet wat we gaan doen als het huis klaar is want als het echt fout wil dan raken we een paar meter kwijt van onze achtertuin en het geld voor het zwembad wordt nou in muren gestoken. Kortom, dit willen we niet.
Meer wil ik er niet over kwijt ook want het loopt nou al anderhalve week en ik word er misselijk van.

Tijd om naar ons bedje te gaan, we moeten nog bijkomen van het gezellige weekend.