07-03-07

Gefeliciteerd deze week: Catharina van Koele Erik

En nog gefelicteerd van vorige week: Jan de Boer en Gerard Smit met hun verjaardag en Jennifer en Cor Bond met de geboorte van hun zoon Sem

Tijdens mijn eerste bezoek aan de specialist kon hij nog niks in me buik zien zitten, maar vorige week zagen we een zakje dus dat was een opluchting. Aankomende vrijdag mag ik weer heen, dan hoopt hij een hartslag te constateren.
Hij denkt dat de embryo nog maar 4 weken ofzo is, dan ben je 'officieel' 6 weken zwanger. Dus nog erg pril.
Als alles nog goed gaat met de baby dan vertel ik het maandag aan mijn baas. Brrr ik zie er wel tegenop hoor.

Ik kan me nek gelukkig weer bewegen, ook al is alles eromheen nog wel stijf. Morgen nog een keertje naar de fysio en dan komt het wel goed. Ik moet ook oefeningen doen enzo, dat helpt ook.

Deze week stelde iemand de vraag hoe het hier zit met het schoolsysteem, of het net als in Nederland is.

Het schoolsysteem is hier heel anders. Om te beginnen mag je zelf kiezen naar welke school je wilt. Ik weet nog dat mijn moeder vroeger Helen graag bij haar vriendinnetje van de buurt in de klas wilde hebben maar omdat zij achter ons woonde, dus in een andere straat, moest ze naar een andere school en daar mocht Helen niet heen. Belachelijk. Ik weet niet of het nou nogal zo is?
Ten tweede  heb je hier 'Public school en Private school'. Voor de publieke school betaal je gewoon net als bij jullie een bepaald bedrag en de rest is van de regering. Prive scholen zijn verdomd duur en hebben allerlei sporten waar de leerlingen aan mee moeten doen, die ook een Godvermogen kosten. Voor de meeste privescholen moeten je ouders je al inschrijven als je moeder nog zwanger van je is. Dat geldt niet voor alle privescholen hoor, er zijn ook 'minder goeie' die nog steeds erg
duur zijn, waar je een paar jaar van tevoren kan inschrijven.

Dat is hetzelfde met het ziekenhuis systeem. Daarom hebben wij prive verzekering want dan hoeven we niet op wachtlijsten als we wat mankeren. En daarom heb ik ook mijn eigen prive verloskundige die ook in gynaecologie en ivf specialiseert, dus ik word erg goed behandeld. Hij werkt vanuit een luxe priveziekenhuis, daar ben ik als prinses verzorgd toen Corey geboren is. Het kost allemaal wel wat meer, maar je ziet in het publieke systeem wat mensen bedakken als ze wat hebben. Dan gaan ze op lange wachtlijsten en moeten ze steeds een andere dokter, nooit twee keer dezelfde....allemaal zeggen ze wat anders...je wordt van het kastje naar de muur gestuurd en dat zal ons dus nooit overkomen.

Wat school betreft, denk ik evengoed dat ik Corey gewoon naar een publieke school stuur want daar leer je hetzelfde. Veel mensen zijn van mening dat je kinderen beter 'opgevoed' worden in privescholen, maar ik denk dat ze vergeten zijn dat die taak toch echt bij de ouders rust en niet bij de leraren.
Dus ik geef me geld liever uit aan de priveverzekering voor onze gezondheid en dan neem ik Corey z'n goeie opvoeding zelf wel voor me rekening en gaat ie naar een normale school.

14-03-07

Gefeliciteerd deze week:  Gertjan Kip, Jerry Boxma, Eveline van Nek, John Tuip, Jeroen Kalf en Rob de Graaf

Vrijdag hebben we een hartje gezien! Het klopt dus de specialist was erg blij. Nou hoeft ik pas over 4 weken terug te komen.
Ik lag daar en hij zegt koeltjes : "o en kijk, dat was een tweede zakje...die is vorige week gestopt met groeien..."
Er zat dus een tweeling! De eerste 6 weken ben ik zwanger geweest van een tweeling...
Ik zag Scott even met zijn open knipperen en zich vasthouden aan de muur haha. Bij mij stond ook het zweet op me voorhoofd.
Wel jammer natuurlijk dat we een engeltje verloren hebben maar jeetje, als nummer twee toch gelijk twee en drie zou zijn... wat een drukte!

De specialist heeft me ook al ingeboekt voor een keizersnee, het zou de dag na Helen d'r bruiloft zijn maar het is nou een dag later: 23 Oktober.
Laat even weten wie er jarig zijn op die dag, is altijd leuk om te weten. Tot nu toe heb ik er maar eentje op de kalender en dat is Hans Pul. Grappig want Corey is op de verjaardag van zijn dochter Emma geboren.

Zondag avond heb ik een cake gebakken en maandag meegenomen naar het werk om te 'vieren' dat ik zwanger ben. Toen heb ik het dus verteld. Eerst aan mijn manager, toen aan de rest van het personeel. Ze waren allemaal erg blij voor me en de manager was gelukkig ook positief. "Dan nemen we gewoon voor 4 maanden een uitzendkracht in de arm" zei hij.
Dus dat is een zorg minder.

We hebben wel problemen met het huis op het moment, de gemeente doet moeilijk want zonder dat wij het wisten loopt er een pijp van de gemeente langs ons achterhek en daar moet je een bepaalde afstand vanaf zitten met je huis. Dit verpest onze plannen want het huis kan niet verder naar voren geschoven worden. Ergens moeten we een hele meter zien te vinden of liever gezegd, kwijt raken. Hieronder zal ik het laten zien dan is het misschien wat duidelijker:

Langs de achterkant van het huis, waar het zwembad is, daar loopt het hek met een pijp ervoor, juist onder onze grond.
Melissa, het meisje van het bouwbedrijf en die ons helpt, probeert nou met oplossingen te komen. Zaterdag ochtend gaan we heen, hopelijk heeft ze goed nieuws.

Het afgelopen weekend was het snikheet. Vrijdag middag zijn we naar de Sunshine Coast gereden. Daar gingen we uiteten met Scott z'n collega's Justin en Sammy en nog wat vrienden van hun. We zouden erna naar huis rijden maar hebben de dag ervoor besloten om in een motel aan het strand te blijven slapen.
S'nachts was er in de kamers naast ons een lawaai dat wil je niet weten, allemaal dronken tieners. We hebben geen oog dicht gedaan. Corey heeft overal doorheen geslapen gelukkig. Om 6 uur toen we de gordijnen open deden, liepen er nog steeds een paar verdwaalde zielen rond het zwembad buiten onze kamer.

We zaten om 6:30 al te ontbijten aan het strand met een krantje erbij en hebben lekker gewandeld. S'middags weer naar huis en rond een uur of 4 tot 9 uur s'avonds zijn we naar de Homeshow gegaan in Brisbane. Dat is in allemaal grote hallen en je kunt er alles bekijken, proeven en proberen dat met huisje, boompje en beestje te maken heeft.
Ik heb erge lekkere curry kruiden gekocht en we hebben een mooie vierkante tafel gekocht. O ja en ook nog een koelkast, die ging voor een goeie prijs de deur uit. Dat zetten we zolang in de garage hier onder de flat.

Zondag was het 35 graden dus zijn we ook weer vroeg op pad gegaan, naar Redcliffe. Dat is 20 minuten rijden en het is net als Wynnum, waar we vorige week waren, beschermd door een groot eiland dat ervoor ligt in de zee. Dus ook geen golven. Erg lekker om met Corey te zwemmen. Het is mooier dan Wynnum, je kan er heerlijk zitten onder de bomen in het gras en er zijn veel van die overdekte barbeques en tafels met bankjes.

Ik ga snel de foto's erop zetten want morgen moet ik er weer vroeg af. Ik heb deze baan voor 3 dagen in de week aangenomen maar ze kwamen me vorige week al vragen of ik 4 dagen wilde werken voor de aankomende 2 maanden omdat er veel opgeknapt moet worden. Daar heb ik meteen nee tegen gezegd maar om niet helemaal lullig uit de hoek te komen heb ik toegestemd om dan 1 keer in de 2 weken van 10 tot 2 op donderdag te werken. Daar ben ik ook niet blij mee, maar ja, ik moest die bom nog laten vallen van 'ik ben zwanger'.

21-03-07

Gefeliciteerd deze week:  Scott Jonk, Carlo Molenaar en mijn peetvader Piet Jozef

Het probleem met het huis is  hopelijk opgelost... we moeten nog terug horen van de gemeente maar we denken dat het nou gelukt is.
Onze afspraak met het bouwbedrijf is naar zondag ochtend verzet, wat eigenlijk wel goed uitkwam.
Zaterdag avond hadden we een bruiloft dus Corey sliep bij zijn opa en oma. Die zeiden dat hij daar beter kon blijven voor zijn ochtendslaapje terwijl wij aan een oplossing werkten bij het bouwbedrijf.

Dat heeft dus uren geduurd. Eerst een half uur rijden naar dat model huis waar Melissa vanuit werkt, ze had een paar ideeen om met ons te bespreken. Natuurlijk zijn wij erg lastig en waren het er  helemaal niet mee eens dus kon ze haar voorbereidingen in haar prullenbak duwen en weer in de pen klimmen.
We zijn ook weer heen en weer gereden naar het model huis dat wij gekozen hebben. Dat is bijna nog een half uur verder rijden. Dit was omdat we stukjes en beetjes op wilden meten omdat het letterlijk knip en plakwerk is geworden met de plattegrond van ons huis en we wilden niet stukjes muur korter of langer maken zonder dat we het in het echt hadden bekeken, of het dan nog wel goed aanvoelt.
We namen een velletje papier met de plattegrond (op schaal afgedrukt) en gingen krassen, knippen en plakken op een ander velletje met ons stuk grond erop gedrukt.
Al met al zijn we er wel de hele dag mee bezig geweest.
En nou maar hopen op goed nieuws.

Mijn buik puilt nou al uit, straks evengoed nog een tweeling...
Ik hoor wel vaker dat je met een tweede zwangerschap sneller groeit. En mijn spieren zijn natuurlijk nog lekker slap omdat Corey er nog maar net uit is.
Hij zat 39 weken in me buik en was er net 39 weken uit toen ik weer zwanger werd.
Ik voel me goed gelukkig, alleen een slap kater gevoel zonder dat ik het erg gezellig heb gehad gisteravond. Niet eerlijk dus, ik voel me zeer benadeeld!
Nee hoor ik klaag niet want ik voel me net zo goed als de vorige keer.

28-03-07

Gefeliciteerd deze week:  Michael Lautenschutz, mijn peetmoeder Tiny van Piet Jozef, Henk Post, Berry Peterolie en Sjon Karregat

Deze week hebben we eindelijk een beetje verlossing van de hitte. S'avonds is het een hele aangename temperatuur. Scott en ik hebben net na ons werk lekker een uurtje door de straten gewandeld met Corey, alle mooie huizen bekijken.
We hopen dat het weer nou blijft afkoelen, dan kunnen we meerdere keren in de week lopen.

Het zou erg goed uitkomen als ons huis volgend jaar rond deze tijd, of misschien een maandje eerder, helemaal klaar is. Deze tijd van het jaar is heerlijk en Helen en Martin willen erg graag komen als we eenmaal in ons huis zitten.
Dan wordt het ook wel tijd dat ze onze engeltjes ontmoeten. En Scott en ik hebben Martin zelfs nog nooit ontmoet! Natuurlijk wel gesproken aan de telefoon maar het is leuk om elkaar in het echt te kunnen spreken.

Gisteravond toen Scott aan het trainen was, heb ik even allemaal filmpjes op YouTube opgezocht. Onder anderen heb ik ook Nick en Simon gezien, die doen het ook goed he, zo erg mooi. Ik ken al hun liedjes al want die had ik allangal hier in huis.
En de 3js bij Paul de Leeuw natuurlijk en Jan...
Ik zat even erg dankbaar in me eigen wereldje terug te blikken hoe het was toen ik hier net kwam wonen.
Mijn vrienden en familie hadden geen computers, ik wist ook niet eens waar de 'aan' knop op zo'n ding zat dus alles moest via de post.  Elke dag puilde de brievenbus uit van de brieven en kaarten met gaatjes erin die de hongerige viese slijmerige slakken hadden gemaakt. (Een heuse plaag in onze straat aan het strand waar we woonden)
Een heel rolletje foto's volschieten en voor een Godvermogen laten ontwikkelen, vol opwinding de volgende dag naar de winkel de foto's ophalen om vervolgens teleurgesteld de 6 foto's die er redelijk uitzien dubbel te laten printen en naar me moeder sturen.

Bellen dat gebeurde niet eens elke maand want voor een degelijk gesprek was je je halve loonzakje kwijt. Dat was zo duur omdat er toen, net al bij jullie in die tijd, nog maar 1 telefoon bedrijf was. Nou springen ze als paddestoelen uit de grond en bel ik me moeder bijna elke dag en de rest van Volendam wanneer ik zin en tijd heb. Dan nog moet ik erg hard me best doen om $15 dollar uit te geven per maand aan mijn internationale belkosten.
Wij hadden niet eens een internationale verbinding op onze telefoon, die had ik afgezegd als bescherming tegen mezelf want als ik heimwee kreeg en verlang had naar de stem van me moeder dan konden we die week geen vlees eten. Scott en ik kenden elkaar nog maar net en woonden samen in een heel klein flatje aan het strand aan de Gold Coast. We hadden niet zulke denderende banen, een van de redenen dat we naar Brisbane zijn verhuisd, en ik moest dubbel belasting betalen omdat ik een werkvisum had en nog geen verblijfsvergunning.
Dus als er weer zo'n golf van heimwee over me heen spoelde, moest ik met een zak vol dollar munten naar de telefooncel in de volgende straat om me moeder te bellen.

Toen ik me dat weer allemaal herinnerde terwijl Jaap, Jaap en Jan erg vrolijk voor de twaalfde keer 'Kom' voor me zongen op de computer en via de stereo, kreeg ik een heerlijk tevreden en emotioneel gevoel in me buik.  Wat een geluk. En dan durf ik nog wel eens te klagen over stomme dingen, ik ben zeker niet goed wijs.