|
|
|
         
|
07-06-06 Jarigen deze week: Helentje natuurlijk Gerrit van me moeder, Louise, Alana, en Georgie Biswana allemaal gefeliciteerd. We hebben een hele leuke week gehad. Mijn moeder heeft straks vakantie nodig om van deze vakantie bij te komen want haar dagen zitten helemaal vol. Zondag hebben wij haar opgehaald en heeft ze hier 2 nachten geslapen, dat was ook erg leuk, we zijn maandag de stad in geweest en dinsdag naar South Bank, waarna we onderweg naar de Gold Coast bij Aaf Burger langs zijn geweest. Of nou ja...onderweg... het ligt weer een half uur van de snelweg af. Alles moest niet zo verdomd ver uit elkaar liggen hier. Maandag ochtend is mijn vriendin Jodie gekomen om foto's te nemen van ma, Corey en mij. Jodie heeft haar eigen bedrijfje, ze is fotografe en specialiseert in zwangerschap, baby's en kleine kinderen. Die foto's heb ik pas over een week of 2 dus dan zet ik er wel een paar op. We mogen onze handen dichtknijpen hoor met Corey, hij is nog steeds erg makkelijk. Ik heb sinds vorige week maandag 900km gereden met hem achterin en hij vindt het allemaal best. Je hoort hem alleen als ie honger heeft. Als je zoveel kilometers aflegt ligt natuurlijk ook de kans op een ongeluk hoger en dat hebben wij helaas moeten meemaken. Zondag toen we ma opgehaald hadden bij Cees en Roz, reden we op de snelweg naar Brisbane. Het is 4 banen wijd en wij reden in de 2e baan van rechts. Opeens ging de auto voor ons op z'n rem staan dus Scott begon ook keihard te remmen. Toen schoot de auto voor ons naar rechts en daar stond daar zomaar een auto HELEMAAL STIL op de snelweg!!! Midden in onze baan! Scott kon geen kant op want links en rechts hadden we auto's naast ons dus zijn we op hem geklapt. Het was nog even niet zomaar een klap want de snelheid daar is 110km per uur. De botsing was nog niet eens het ergste, dat was daarna. Scott z'n auto wilde niet meer starten en toen stonden wij daar midden op de snelweg terwijl al het verkeer op ons afvloog. We konden helemaal niks doen, uitstappen was te gevaarlijk omdat ze ons allemaal op het nippertje misten. Ik word nou weer misselijk als ik eraan denk. Achter ons begon iedereen te slippen, vrachtwagens, auto's, allemaal kwamen ze met 110km per uur op ons afvliegen en net als ons moesten ze keihard remmen en wijken. De geur van brandend rubber vult nou weer mijn neus... Uit de auto waar we opgeklapt zijn kwam een Japanner lopen , die kwam naast mijn raam staan en zei gewoon "Can I make a phone call?" Ik begon tegen hem te schreeuwen dat ik mijn pasgeboren baby achterin de auto had en dat ie moest gaan zwaaien zodat de auto's ons zouden zien. Ging ie met een slap handje zwaaien en stopte weer, om nog een keer te vragen of ie even bellen kon. Ik weer schreeuwen tegen hem terwij ik aldoor riep aan Scott dat de baby uit de auto moest! Ik moest bijna overgeven want ik dacht echt dat ik mijn Corey zou verliezen. Die lul zei dat ie dacht dat ie een lekke band had dus was ie maar gestopt. En als resultaat zaten wij daar in de auto de dood in de ogen te staren, het waren echt de meest angstige minuten die ik ooit heb meegemaakt. We zaten in die auto en konden helemaal niks doen.. Toen kwam er opeens een ambulance aanrijden met 3 mensen erin, die is meteen gestopt en deed z'n zwaailichten aan. Probleem was dat die links langs de kant stond en niet bij ons kon komen omdat er zoveel auto's aan het slippen waren om ons heen. Terwijl die ambulance daar stond werd het achter ons nog erger want iedereen keek links naar de zwaailichten en niet naar ons, helemaal rechts, dus hadden ze NOG minder tijd om te remmen. De vrouw die in de ambulance zat had haar handen op haar hoofd want die zag ook wat er aan de hand was. Uiteindelijk hebben ze een gaatje gezien en zijn ze achter ons komen staan, waardoor de auto's al van te voren de zwaailichten zagen. Maar we hebben daar eerst een goeie 10 minuten in groot gevaar gestaan. Onze helpers hebben meteen Scott geholpen om met Corey naar de andere kant van de weg te rennen, daarna zijn ma en ik van de weg af geholpen. En wat denk je, die lul had achteraf helemaal geen lekke band!! Hij dacht het alleen maar! De politievrouw vertelde later dat dit een Japans trekje is, als er iets is met hun auto dan stoppen ze gewoon midden op de weg en stappen uit, waar het ook is. Ze vertelde dat er vorige week een grote botsing was met 9 auto's op en brug in de stad was en dat was ook door een Jap die was gestopt midden op de weg. Ze is erg tekeer gegaan tegen die sukkel maar hij stond daar gewoon alsof alles zo van hem afketste, geen enkele emotie toonde hij. Wat er in je hoofd omgaat in zo'n situatie is onvoorstelbaar. Mijn moeder vertelde later dat ze dacht "nou, dan had het zo moeten wezen, dat ik naar Australie moest om samen met Sandy en Scott en mijn kleinkind te sterven." Onze engelbewaarders hebben heel hard gewerkt die dag want die ambulance heeft ons leven gered, het had echt niet langer moeten duren of er waren auto's op ons geklapt en dan was het een grote puinhoop geworden. Het was helemaal niet de bedoeling dat ze op die weg reden maar 2 keer heeft het lot ingegrepen zodat ze toch op ons pad kwamen. Ze vertelden ons dat ze een grote vergadering over een heel weekend hadden gehad aan de Gold Coast en dat hun als enigen besloten niet voor lunch te blijven maar meteen naar Brisbane te rijden. Halverwege zouden ze stoppen voor een kopje koffie maar hebben de afslag gemist. Wat een geluk voor ons! Het had zo moeten zijn, we mochten nog niet dood en ons engeltje mag nog een mooi leven hebben hier bij ons. 14-06-06 Gefeliciteerd deze week: Brenda Nootenboom en Bernice. Helen is vandaag jarig. Hieronder een gedicht dat ik vorig jaar voor haar had geschreven: Helen Vier jaar lang heb ik lopen smeken bij me pa en ma Toen ze me blij verrasten met 'JA' Mijn dromen werden waar Ik kreeg een zusje van de ooievaar Ze was toch zo'n pittige dondersteen Onze ma zegt vaak " en jij was zo gemeen! " "Je gooide haar steeds om toen ze leerde lopen" Dat we nou zo close zijn had ze nooit durven hopen So close but so far away Die afstand tussen ons valt niet mee We lachen en huilen veel aan de telefoon Voor ons is dat na bijna 10 jaar heel gewoon Met elk afscheid als we elkaar weer gedag wuiven Breekt mijn hart bij de gedachte dat ik niet meer aan haar lekkere bolle wangetjes mag snuiven Nou word ze al weer 28, onze kleine meid Helen ik wens je een jaar vol geluk en gezondheid GEFELICITEERD DOORTJE DARTEL
Nou.... ze is alweer weg. Het was
natuurlijk heel verdrietig, nou moest ze gewoon haar kleinkind alweer
achterlaten. Vorige week hebben Scott en ik zaterdag
en zondag bij Cees en Roz geslapen, het was erg gezellig. Een van hun
dochters, Ameeka, was vanuit Sydney gevlogen om mijn moeder en Corey te
zien. Pat en Bernice hebben me daarna mee uiteten genomen voordat Pat me weer naar huis bracht, erg lief van ze. En nou zit ik hier helemaal alleen, moeder weg, Scott weg...gelukkig heb ik Corey en de beesten.Vrijdag komt Scott weer terug en dan moet ie zondag avond weer tot vrijdag naar Sydney. Straks herkent Corey hem niet meer! 21-06-06 Gefeliciteerd deze week: Kate (die voor mij werkte). Het is al laat dus ik hou het kort. Scott is dus de hele week in Sydney,
van zondag tot vrijdag. Elke 6 maanden komen zijn collega's uit het hele
land bij elkaar in Sydney voor een hele volle week met vergaderingen,
training en elke avond gevuld met entertainment. S'avonds laat nog slaatje gemaakt want Jannig en Malcolm kwamen vandaag op visite en die vinden mijn slaatje zo lekker. Al zeg ik het zelf, mijn slaatje is ook wel Godlekker. En toen was de week alweer om... 28-06-06 Jajaaaa ons huis staat sinds maandag officieel te koop. Het was een dag vol belangrijke beslissingen want ik heb ook ontslag genomen. Vrijdag ben ik bij het bedrijf op bezoek geweest en iedereen loopt er met een lang gezicht, het is een puinhoop dus ik wilde daar niet terug. Dus nou raak ik op zoek naar een ander huis en een andere baan, spannend he! Gefeliciteerd deze week: Patricia Lautenschutz, Coen van Jessica en Johan, en mijn pa. Vorig jaar had ik een mooi gedicht voor hem geschreven, ik zal het hier nog een keer geven voor diegenen die vorig jaar nog niet mijn website bekeken: Voor onze Pa Ter ere van zijn verjaardag schrijf ik dit gedicht
30 Juni, 59 jaar geleden zag hij voor het
eerst het levenslicht Opa en oma Klouwer hebben toen waarschijnlijk gedacht
Nou zit ons huisje wel vol genoeg hier op
de Calkoengracht Hun kleine mannetje had bedroefd veel drukte aan ze gat
Helemaal als ie achter zijn drumstel zat In zijn jonge jaren was het leven een groot feest
Je wist 't meteen als Schuimpie in de
kroeg was langs geweest Zolang er regelmatig een vers biertje voor hem werd neergezet
Zaten de gasten volop te schudden van de
pret Hij schaterlachte als je van zijn schuine moppen genoot
Hij was maar een clown.... maar nu is hij
dood Times were when..........
Pa, ik zie je als ik ook in de hemel ben Dan mag je weer lekker op me rug krabbelen
En kunnen we gezellig met een biertje wat
bij babbelen Tot die tijd, pas goed op Helen en mij
We hebben het vaak over je, je bent er
altijd bij Remember the good times, dat doen we hoor!
Want voor deze twee Schuimpies draait het
leven gewoon door Gefeliciteerd van je floepies Helen en Sandy
|
