03-03-10

Vorige week helemaal de jarigen van 24 Februari niet vermeld !
Dit waren ze, en alsnog gefeliciteerd:
Erwin Blondeau, Joely van Barbara en John Schilder, Daniel van Paula en Dennis de Corn, Johan de Corn

Jarigen deze week: Jan de Boer, Sandy van Debbie en Jeroen Kemper, Nathalie Visscher, Gerard Smit, Barbara Schilder, Joe van Geer en Johan Schilder, Petra vd Hogen, Robin van Peter en Francine Linzell, Catharina Kwakman, Thijmen van neef Jan en Nichon Klouwer

We zitten weer helemaal knus in de molen van Doctor Warren, daar tegenover die oude molen.
Er groeien ongeveer tien eitjes wist hij me gister te vertellen en zaterdag beslist hij of hij die eitjes maandag of dinsdag eruit haalt.
Tot die tijd ben ik weer een speldenkussen met grote blauwe plekken op me buik.
Gelukkig regent het al de hele week en hoeft ik niet op bikini want ik lijk nou wel een junk.

10-03-10

Jarigen deze week: Annemarie van Ageeth en Johan de Kim, Eveline Karregat, Luca; de hond van Evalien, Gertjan Kip, Jerry Boxma, neef John Tuip, Jeroen Kalf

Alles draait weer om ivf deze maand dus dat is dan ook het enige nieuws dat ik heb.
Jaaaa en we hebben nog veel meer spannend nieuws maar dat komt wel hoor binnenkort. Grote veranderingen in het verschiet.
Sommigen zijn al op de hoogte, ik heb het alleen hier op me website nog niet verteld want ik moet nog wat dingen uitzoeken.

Nou. Dinsdag ochtend ben ik weer geopereerd en ook al hoopte Warren op 10 eitjes, zijn het er 5 geworden.
Vanochtend om 9:30 mocht ik bellen om te vragen hoeveel embryo's ze hebben kunnen maken. Me hart zat in me keel toen ik wachtte op het antwoord.
Het zijn er uiteindelijk maar 2 geworden.
Maar dat is precies hetzelfde als met Corey. Toen hadden we ook 5 eitjes en 2 embryo's. En hij is er mooi wel.
Morgen ochtend mag ik weer bellen, dan hoor ik hoe ze de nacht zijn doorgekomen. En vrijdag gaan ze erin.
Na vrijdag is het absolute rust voor mij. Ik heb zelfs een hele doos met Valium meegekregen zodat ik goed slaap, want dat kan ik helemaal niet terwijl dit alemaal door me hoofd spookt.
De ergste nachten zijn die voor de ochtend van een echo. Omdat we zo vaak al slecht nieuws hebben gekregen natuurlijk. Dus tijdens die nachten ga ik naar Valium City.

Corey gaat gewoonlijk drie dagen in de week naar het kinderdagverblijf maar omdat we nou op me twee vrije dagen naar het ziekenhuis moeten en we niemand meer hebben die op hem kan passen, moet hij deze week alle dagen heen.
Hij begint het nou te merken want hij vroeg vanavond wat we gaan doen als we morgen wakker worden. Ik zeg "tomorrow is a daycare day" zegt ie "AGAIN MUMMY !!!??? WHY??"
Volgende week mag hij weer twee dagen gezellig bij mij blijven. Het is nou eenmaal niet anders. Wat dat betreft voel ik het wel hoor, dat ik zover weg woon van mijn familie.

Zaterdag zijn we naar Andrew en Bernice gereden want die hadden we al vanaf November niet gezien en ze hadden natuurlijk erg veel verlang naar Corey.
We zijn weer hemels verwend en het was weer gezellig zoals altijd.
Ik had een mooie foto van Corey op een canvas laten afdrukken voor ze en die hing meteen al aan de muur.

Bedankt iedereen voor het hopen, bidden en fikken.

17-03-10

Jarigen deze week: Rob de Graaf, Nick van Elly en Richard Steur

Omdat ik niks mag doen is er niet veel te zien deze week.
En ik moet nog anderhalve week wachten voordat ik mag bloedprikken voor de uitslag!!

Dan kom ik maar met ons andere leuke nieuws : we bouwen weer een huis. In een heel mooi gebied en met heel veel voordelen voor ons.
Meer hierover volgende week. Tijd voor mijn valium.

24-03-10

Jarigen deze week: neefje Scott Jonk van Pijtje Yvonne en Ome Cor, Carlo Molenaar, Ome Bruin Tuip, Paula de Boer, mijn Peetvader en Peetmoeder Piet Jozef en Tiny Stap, neef Michael Lautenschutz

Dus... ons nieuwe huis.
Het is aan de Gold Coast, 20 minuten rijden van het strand en Surfers Paradise en maar 33 minuten naar Cees en Roz en Lu en Jan op Mount Tamborine. Dat is wel een stuk beter want dat was van ons laatste huis 1 uur en 40 minuten rijden. Dus die zien we dan ook wat vaker, waar we erg naar uitkijken.
We zitten 4km van de snelweg dus naar Brisbane is ook nog makkelijk te doen.

Het is ook weer in een splinternieuwe wijk. Er wonen al wat mensen maar ons huis is het eerste dat in onze straat wordt gebouwd.We hebben een heel goed bouwbedrijf en die gaan razendsnel. Al het papierwerk was ook geen enkel probleem, tot nu toe zijn we ontzettend tevreden met ze.
Natuurlijk hebben we er al wel veel tijd ingestoken want alles moet wel weer even uitgezocht worden; wat voor soort huis, muren en deuren verschuiven en veranderen, keukens, vloeren, lampen.... en ga zo maar door. Maar de begeleiding is erg goed.

Deze wijk is iets anders dan die vorige want we zijn  hier echt van alles voorzien.

Er is een zwembad voor alle bewoners (kinderen mogen maar 2 vriendjes mee nemen die niet in de wijk wonen, zodat het geen gekkenhuis wordt) en een sportruimte met mooi ingerichte wc en douches, bar (niet om zomaar een biertje te kopen maar voor als er iets georganiseerd wordt) en relax ruimte en overal parkjes met barbeques die steeds netjes worden schoongemaakt.
Daarvoor betaal je twee keer per jaar ofzo onderhoudskosten en vergeleken met hoeveel je zou uitgeven als je zelf een zwembad in de tuin liet graven en ook naar de sportschool gaat dan is dit veel voordeliger. 

Voor dat geld wordt alles onderhouden; de parken, paden, speeltuinen en dat wijkcentrum. En in het wijkcentrum is ook een full time manager die van alles organiseert zoals cursussen en speelgroepjes. 
Laatst bijvoorbeeld ging er een groep bewoners met een gehuurde bus voor een dagje wijnproeven naar Mount Tamborine, dan gaan ze naar allerlei wijngaarden enzo, lekker eten en wijn  drinken de hele dag.
Er worden ook Zumba en aerobic lessen georganiseerd, loop of hardloop groepen, zwemles voor kinderen, knutselen,  en nog veel meer voor de volwassenen ook.
Elke maand krijg je een email met een nieuwsbrief, van wat er allemaal te doen is.

Als er belangrijke sport wedstrijden zijn dan rollen ze het grote scherm naar beneden in de bar / lounge en kun je het daar gaan kijken als je wilt, met hapjes erbij voor een klein bedrag.
Je kunt die bar / lounge ook voor persoonlijke doeleinden gebruiken, zoals een verjaardag feestje ofzo. Er ligt een agenda waar je dat dan in zet om te reserveren. Dat kost niets, je moet het alleen schoon achterlaten. Of de schoonmaker betalen, ook een goed idee.
Er is ook een keuken waar je je hapjes in kunt klaarmaken.

Ook is er een bewaker die rondrijdt in een autootje met schijnwerpers erop.

Wij wonen maar 1 straat van het wijkcentrum af, zodat we het lopend af kunnen.

Als je nog meer wilt zien kun je naar www.genesiscoomera.com.au gaan.

Zaterdag mogen we bloedprikken.... het is weer een ERGE lange wacht

31-03-10

Jarigen deze week: Henk Post, Berry Peterolie, Linda Wit, Sjon van Francis en Edwin, Stef van Miranda en Michel, Vincent van Jolanda en Gerard Koning, Niek van Sandra en Michiel

Willem, Quincy en familie veel sterkte. Rust zacht Roos, je hebt toch wel gevochten.

Zaterdag ochtend om kwart voor 7 liep ik weer het gebouw in tegenover die molen.
De oude huisjes in de scheve straatjes achter het gebouw, waar ik moest parkeren omdat de straat van het gebouw zelf al vol stond met auto's van andere ivf mensen, zagen er zo mooi uit in het vroege, warme zonlicht. Jammer dat ik me foto toestel niet mee had.

En vanaf kwart over 7 zat ik thuis op de bank ( we wonen er maar een paar straten vandaan) met me telefoon in me  hand, te wachten op dat telefoontje dat ons leven zou veranderen, hoe dan ook.
Toen de zuster belde om kwart voor 9 (anderhalf uur maagzuur ophikken ging hier aan vooraf) probeerde ik, zoals de afgelopen 6 keer, meteen haar stem te analyseren...'Klinkt ze blij? Of doet ze blij omdat ze iets ergs gaat zeggen? Of was dat nou een serieuze stem? Of....'
En terwijl ik aan het analyseren was hoorde ik alleen het woord NEGATIEF....."I'm so sorry.... Is there someone with you? Are you ok?"
Ze is zeker helemaal van de pot gerukt en kijkt gewoon op het verkeerde briefje!? Heeft ze mijn naam wel goed gelezen?

Dit was de laatste keer. Bijna 3 jaar, 7  pogingen, 3 dood. Nou is ie mooi geweest.

Scott wist meteen wat hem te doen stond: hij heeft een afspraak voor me gemaakt bij de kapper voor de volgende dag en heeft me een mooie nieuwe ring gegeven ( die ik zelf mocht uitzoeken). Dat was een dure dag maar we hebben net weer een paar duizend door de wc gespoeld dus het gat was toch al gegraven.

En toen kwam er dinsdag een verlossend telefoontje van Caroline, mijn oude bazin van het laboratorium waar ik van 1999 tot 2004 heb gewerkt.
Of ik alsjeblieft bij haar terug wilde komen. Een kontrakt van een jaar om te beginnen. Ze had het me een paar weken geleden al gevraagd maar het hoofdkantoor (dit is een mega groot bedrijf met filialen door heel Australie inmiddels dus alles moet officieel verwerkt worden) wilde alleen een full time persoon goedkeuren en ik wil maar 3 dagen per week werken. Want ik heb maar 1 Corey en hij blijft de enige en ik ga hem niet 5 dagen lang naar een kinderdagverblijf brengen. Ook werkt Scott lange dagen en is veel weg dus wil ik dat het huis in orde is, de was schoon en gestreken is en er lekker eten op tafel staat. Zo kunnen we van elkaar genieten als hij wel thuis is.

En als Corey volgend jaar Januari met de kleuterschool begint dan zal ik mijn uren aanpassen zodat hij niet, zoals hier de gewoonte is, naar 'before school care' en 'after school care' hoeft. Dan wordt ie s'ochtends vroeg bij het kinderdagverblijf gebracht, die brengen de kinderen met een busje naar school om 8:30 en halen ze weer op om 15:00 en dan worden ze rond 18:00 pas door de ouders bij het kinderdagverblijf weer opgehaald.
Dus als andere moeders bij het hek staan, worden deze kinderen in het busje van het kinderdagverblijf geladen.
Ik zal mijn best doen om dat dus niet te doen. En het pijnlijke feit dat we nou hebben moeten accepteren dat hij ons enig kind blijft, houdt in dat ik geen minuut van zijn jonge leven wil missen.

Caroline wilde geen ander hebben voor de baan, dus heeft ze weer een nieuw voorstel geschreven en ingediend en toen is het goedgekeurd!
Ik ga niet terug in de tijd en in mijn oude baan, het is een andere afdeling en een andere functie, die ik nog niet op mijn lijst van talenten had.
Ook zal ik met een programma gaan werken dat hoog aangeschreven staat. Elk arbeidsburo vraagt als eerste of je ervaring met dat programma hebt omdat de regering en ook veel bedrijven het gebruiken. Nou kan ik dat programma eindelijk aan mijn lijst toevoegen.
Daarbij komt dat ik dan Marnie en Debbie ook weer elke dag zie. Deze maand ben ik er al 6 jaar vandaan maar afgelopen Augustus, toen ik uit het ziekenhuis kwam nadat die derde baby was weggehaald, stond er een koerier op de stoep met een mand vol lekkers van Caroline, Marnie en Debbie. En er hangen foto's van Corey aan de muur in hun kantoor.
Zo zijn ze.

En ik wil er niet al te veel over zeggen maar ik zei net al dat het een verlossend telefoontje was, omdat ik al een tijdje niet lekker zat daar.
Dus ik was toch al bolletjes aan gaan kijken naar ander werk en toen kwam dit zo op me dak vallen.

Er is in de straat naast mijn nieuwe werk een splinternieuw kinderdagverblijf en door een of ander wonder hebben ze nog een plekje vrij voor Corey op de dagen die ik ga werken. Dus dat ik heb ik vandaag ook al meteen geregeld.

Nieuw werk, nieuw huis, nieuwe omgeving.
Een heel nieuw leven. Met 1 kind. Maar jeetje als ik er nou uit een paar miljoen eentje moest kiezen dan zou ik toch wel deze kiezen.

We zijn dan ook meteen na het telefoontje naar Roma Street Park gegaan met zijn fietsje. Want daar heeft hij al vanaf Oktober niet op gereden, omdat dat niet gaat hier in de flat.
Hij heeft niks gemerkt van onze nachtmerrie. Integendeel, het was voor hem een hele super dag.