09-01-08

Gefeliciteerd deze week: Kees Bont, Johan Koning, Noa van Geer en Johan Snoes, Saul Jonk

Ik hoop dat iedereen het nieuwe jaar goed is begonnen... hoe lang ben je van het roken af geweest of ben je er nog steeds vanaf? En hoeveel kilo's zijn er al af?
Haha 1 Januari is net als vroeger een  nieuw schrift beginnen in de klas: 'ik ga in dit schrift ALtijd netjes schrijven'... tot volgende week in ieder geval, als de meester te snel alles van het bord af veegt en ik snel en lelijk moet schrijven en dan ga ik in het volgende schrift wel netjes schrijven.

Voor ons was oud & nieuw genieten van de rust, absoluut geen knaller. We logeerden op de berg in het huis van Lu en Jan waar het altijd al een paar graden koeler is dan in Brisbane. Nou was het guur, vies weer; in onze pyjama onder een dekentje, gaskacheltje aan, een glas rode wijn, een paar chocolaatjes en om 11 uur al lekker naar bed.
We hebben elkaar de volgende ochtend een gelukkig nieuwjaar gewenst.

We hebben een hele lekkere week gehad daar op de berg. Jammer genoeg heeft Corey helemaal niet buiten kunnen spelen, behalve de eerste dag, omdat het aldoor heeft geregend. Dus ik heb ook niet kunnen wandelen s'ochtends met Roz, waar ik zo naar uit keek. Maar we hebben wel onze rust kunnen pakken en hebben genoten van de ruimte bij Lu in huis. Een week met die regen in de flat zitten dat had tien jaar van me leven gekost zie je.

Het weer is hier helemaal gek geworden, rondom het gebied waar Lu en Jan en Cees en Roz wonen zijn allemaal delen afgesloten en moest er eten worden gebracht met helicopters omdat de mensen geen kant op konden van de rivieren die overstroomd zijn.
Ze hebben zuid van de Gold Coast de ergste overstromingen in 50 jaar gehad deze week en het akelige is dat de dam waar ons water voor Brisbane vandaan komt, nog steeds bijna droog staat omdat de regen daar maar niet valt. Wij mogen nog steeds niet onze auto's wassen of de planten water geven.

Scott en Chris zijn ook gek geworden. Alle stranden aan de Gold Coast en Sunshine Coast waren gesloten omdat het levensgevaarlijk was in het woeste water en de hoge golven. Dus besloten deze twee adrenaline junkies naar het strand te gaan om te surfen; probleem met de eerste poging was dat ze niet tegen het water op konden zwemmen om bij de golven te komen. Scott had een 'goed idee' en is van de rotsen afgesprongen voor de ogen van een hele rij wachtende jongens achter hem met hun surfplanken onder hun arm. Toen hij uit het zicht werd gesleurd in het water zijn ze allemaal van gedachten veranderd en omgedraaid.

De volgende poging een paar dagen later hebben ze de jetski van Chris meegenomen en hebben elkaar met de jetski de golven ingetrokken. Scott vertelde trots dat als hij geen reddingsvest aan had gehad dan was hij opzeker verdronken want zo wild en gevaarlijk had ie het nog nooit beleefd.
Leuk van hem dat ie niet is verdronken, zo hebben we nog wat aan hem.

De meeste stranden zijn ook ernstig beschadigd, er wordt overal met bulldozers gewerkt om ze proberen te herstellen.

Scott heeft deze hele week nog vrij dus die heeft lekker veel tijd met Corey kunnen besteden.
Gister was ik ook vrij en hebben we alvast wat medicijnen gehaald voor de volgende ivf behandeling, dat zal over een week of 3 weer beginnen.
Ook zijn we naar het kinderdagverblijf geweest voor een eerste bezoek want het is hoog tijd dat Corey regelmatig met andere kinderen gaat spelen.
Hij gaat daar over twee weken eens per week een dagje spelen. Ik hou me hart vast hoe we het gaan doen want hij is verschrikkelijk eenkennig. Gister liep hij gelukkig wel meteen bij ons vandaan en ging naast een jongetje staan en aan het tafeltje zitten.
Maar morgen en volgende week dinsdag gaan we hem twee uurtjes achter laten. Hopelijk gaan we niet huilen...Corey en ik...

In die twee uurtjes morgen gaan Scott en ik bij Steve en Merideth op bezoek, die wonen er om de hoek en hun kinderen Georgia en Flynn gaan al een tijdje naar hetzelfde dagverblijf. Dit is ook vlakbij ons nieuwe huis, daarom hadden we hem hier ingeschreven.
Steve is voor een week of 6 uitgeschakeld want bij hem zijn de week voor kerst een grote tumor en een kleinere in zijn buik gevonden. De grote is 17cm x 15cm x 12cm en de ander 6 x 4 x 4.
De grotere tumor was zijn nier aan het wurgen, de dokter vertelde hem dat ze zijn  nier en een groot stuk darm weg zouden moeten halen. De kleinere tumor zat in zijn lies en beknelde belangrijke bloedvaten, hierdoor zouden ze Steve zijn been misschien moeten amputeren volgens de dokter. We hebben allemaal een paar slapeloze nachten gehad.
Al met al geen beste start voor de kerstvakantie.
Hij is inmiddels geopereerd en heeft zijn nieren, darmen en benen nog allemaal op dezelfde plaats gelukkig. Hij herstelt heel erg langzaam maar de dokter is zeer tevreden met de uitkomst.
Vijftien jaar geleden heeft hij ook al eens een grote tumor in zijn buik gehad en ze denken dat het dezelfde soort is, niet kwaadaardig maar wel in staat om schade aan te richten.

Tijd voor een wijntje om te helpen met de nachtrust want dit hele kinderdagverblijf bezoek spookt al de hele dag door me hoofd.... me kleine Corey voor het eerst achterlaten...

16-01-08

Gefeliciteerd deze week: Tilly, Mark Rijneker, Saskia Veerman, Guido Woerlee, Tessa van Sylvia Puppe en Johan, Annemarie Consul, Angela Molenaar en haar dochter Romy

Afgelopen donderdag moest het dus gebeuren, Corey werd voor het eerst aan een vreemde gegeven door zijn eigen mamma.
Hij had niets in de gaten, de leidster nam hem gelijk op de arm en wees allerlei dingen aan, zodat wij de benen konden nemen.
Dat was om 9 uur. Om kwart voor 12 kwamen we hem weer ophalen en door het raampje van de deur zag het er heel gemoedelijk uit. Corey zat op de arm van een andere leidster, terwijl de andere kindertjes aan het tafeltje zaten met hun lunch.
En toen..... zag hij ons en brak het onweer los. Tranen met tuiten, trillen en schokken, snotterdesnotter. Heel erg zielig hoor.

Dinsdag heb ik hem weer heen gebracht, dit keer was Pat mee voor steun want Scott is zaterdag vertrokken naar Sydney tot aankomende vrijdag.
Toen we erin liepen wist ie het al he; 'hier hebben ze me vorige week in de steek gelaten.'

Pat en ik hebben het een en ander gedaan, waaronder ook in een coffeeshop gezeten met een kopje koffie en wat lekkers en me mobiele telefoon op de tafel: ‘zou ik bellen? Nee ze bellen mij wel als er iets is….. Misschien bel ik even gewoon om te vragen of ie het leuk heeft…. Of ie zijn flesje al heeft gehad…. Nee ik doe het niet.. .of wel?’
En Pat zag me natuurlijk steeds naar me telefoon kijken, die zei dan af en toe 'he's okay mate'.

Toen we om kwart voor 12 weer kwamen, zag ik door het raampje dat hij zijn reserve kleren aan  had. Bleek dat ie zo over zijn toeren was dat ie moest overgeven. Die truc is ons inmiddels wel bekend want dat wil ie thuis ook nog wel eens doen als ie erg boos is.
Ook zagen we dat hij netjes, net als de andere kindertjes, op een bedje lag met zijn flesje, terwijl de leidster hem wiegde met klopjes op zijn rug. Omdat ie zo lekker lag zijn we nog maar twee uurtjes weg gegaan, zodat ie ook aan dat stilte uurtje kan wennen. Ik vond het trouwens een wonder want thuis zit ie dus geen seconde stil.
Bij het weerzien was het minder dramatisch dan donderdag, hij trok even een lippie maar na 15 seconden zat ie al tevreden bij Pat op zijn arm dingen aan te wijzen.

Hij heeft trouwens ook de waarde van slijmen geleerd. Hij wil de hele dag zijn DVD's aan en dat mag dus niet. Als ik uiteindelijk wel een DVD aanzet, hoeft ik maar de DVD speler aan te drukken of hij komt op me afgerend en gaat me been stijf knuffelen.

Zoals ik al zei is Scott een week in Sydney met zijn werk. Dat houdt in dat ik even in alle rust me favoriete websites kan bekijken en emails beantwoorden. Het is ongezellig stil zo maar ook wel eens lekker om even alle tijd voor mezelf te hebben. Afgezien van de drie dagen dat ik werken moet dan.

Tot slot een mededeling van Linda, de tante van Rick (van Saskia en Gerrit) die zo ziek geboren is met PCD.

Zoals jullie allemaal weten heeft de zoon van Gerrit en Saskia, Rick, een longaandoening die PCD heet.

PCD is een zeldzame longaandoening en er zijn maar 1 op 10.000 mensen in heel Nederland die aan deze aandoening lijden.

Waaronder grotendeels Volendammers!

'Dat komt doordat op Volendam veel mensen met Volendammers getrouwd zijn en kinderen krijgen en meestal dus ergens verwant zijn. 

Nu is er een probleem....

Voor allerlei longaandoeningen, zoals astma, Cara, Bronchitis enz.. enz..wordt geld ingezameld voor onderzoeken naar de beste medicijnen, maar omdat PCD zo zeldzaam is en er weinig mensen van het bestaan afweten is er tot nu toe nog nooit een giro nummer voor geopend.

Daardoor is er geen of weinig onderzoek naar deze ziekte en krijgen de kinderen en ouderen die hieraan lijden de "verkeerde"medicijnen.

Ze krijgen medicijen die gelijk zijn aan de medicijnen voor taaislijm ziekte, omdat de symptonen erop lijken, maar het is wel degelijk anders! 

Nu is er vorige week een moeder te gast geweest bij Radio West om zichzelf in te zetten voor deze ziekte.

Daar hebben ze Dokter Nagelkerke geintervieuwd werkzaam in het VU ziekenhuis en ook arts van onder andere Rick Veerman.

Dit intervieuw kost ruim 6 minuten van jullie tijd, als jullie die willen beluisteren  klik dan op onderstaande link.

http://www.negentwaalf.nl:80/programmamakers_radio/negentwaalf.nl/archief_2007/week_53

Op die site staat ook het intervieuw met die moeder Miriam te beluisteren.

En sindsdien is er er een gironummer geopend.

Giro 4818, ten name van het VUMC Fonds te Amsterdam, onder vermelding van PCD-onderzoek.

Saskia wil zichzelf nu hier op Volendam hard gaan maken voor deze ziekte op de hoop dat er veel geld binnenkomt, zodat er beter onderzoek naar de medicijnen kan komen in de toekomst.

Jullie zullen binnenkort waarschijnlijk meer hierover te horen krijgen, alvast bedankt voor jullie tijd!!!!! 

Liefs Linda

23-01-08

Gefeliciteerd deze week: Arjen Staubach, Madelief Muhren, Tommy Kes, Joey Lautenschutz en zijn pa George Lautenschutz

Ik heb deze week hier en daar gedacht 'o ja dat moet ik onthouden om op me website te vertellen...'
Maar net zoals me maag is me hoofd ook leeg.

Scott en ik zijn aan het SonjaBakkeren.
Jaja het hele boek, de succesvolle opvolger van haar eerste boek, uit Nederland vandaan, van Jill en Riette geleend.
En vorige week kreeg ik de originele uitgave in de post van me oma want die 'doet het lekker niet meer'.
Scott knapt namelijk uit zijn broeken vandaan en ik wil nog wat afvallen voordat de ivf weer begint.
Het was nog een hele klus voordat we konden starten want ik moest alle Nederlandse producten omzetten in Australische producten. En handige spullen zoals bijvoorbeeld Optimel en Yogonaise en Opkikkers hebben ze hier dus niet.
Dus heb ik alle Sonja proof etenswaren in een tabel gezet en uitgeprint met calorieen en kilojoules ernaast. Daarmee gewapend met een pen in de hand ben ik naar de supermarkt gegaan en heb alle vervangende spullen ernaast geschreven.
Na een dik uurtje alles te hebben aangeraakt en omgedraaid kreeg ik wel een beetje de zenuwen elke keer als ze door de  microfoon ergens een mannetje heen stuurden om dit of dat te checken. Zeker weten dat ze me in de gaten gingen houden. Of nou ja dat dacht ik dan. Dan maar, ik had iets belangrijks te doen. En tegelijkertijd vulde ik toch ook me hele karretje dus ze moesten zich met hun eigen bemoeien.
Jeetje zo'n bedakkerige middag.

Ik heb nog nooit echt veel aandacht besteed aan voedingswaarden en greep altijd naar het product dat het luidste 'LIGHT' schreeuwde vanuit de schappen of waar het meeste lichtblauw in het etiket voorkwam (goeie marketing truc die niet altijd eerlijk is). Tot mijn grote schrik waren sommige light producten dus twee keer zo dikmakend als andere gelijkwaardige producten.
Zelfs als het van Weight Watchers is kun je het niet vertrouwen en kun je beter even het etiket vergelijken met dat van andere 'light' toetjes en boter enzo.

En daar zijn wij dus al de hele week geestelijk en lichamelijk mee bezig. 'Laat de leeuw maar brullen als je honger hebt' zegt Sonja.
Jaja wij brullen wel. Nou en of.

30-01-08

Gefeliciteerd deze week: Anna Ryder, mijn oude collega die nu weer in Nieuw Zeeland woont met haar man en mijn website ook trouw leest

We hebben weer een leuk weekend achter de rug, en wel drie dagen vol. Zaterdag was het hier 'Australia Day' dus was maandag officieel een vrije dag.
Dan vieren alle Australiers het 'Australier zijn'. Meestal wel met een barbeque, een paar biertjes en een spelletje cricket.
En reken maar dat ze fanatiek zijn hoor! Iedereen heeft vlaggetjes uit zijn auto hangen en plakplaatje tattoos van de vlag op hun gezicht enzo, ze zijn echt trots op hun land.

Wij waren uitgenodigd bij de Troys voor een heerlijke barbeque zondag.
We hebben wel weer mazzel hoor met de buren. En ze zijn geweldig met Corey, ze zijn echt stapelgek op hem en zo ook andersom! Zelfs als ie omvalt (nog weer es) loopt ie huilend naar een van de Troys voor een knuffel. Nou dan ben je wel een favoriet hoor.

Corey heeft wat nieuws gedaan deze week, heel leuk maar liever niet meer: na zijn middag slaapje stond hij zoals altijd gezellig te brabbelen in zijn bedje maar er was iets niet pluis dit keer. Zijn luier lag naast hem en er lag voor zijn voetjes een lief plasje. Fijn.

Verder is ons hele weekend te zien in de foto's dus weinig gesprekstof maar veel plaatjes kijken. Lekker voor de domme mensen onder ons.