04-02-09

Jarigen deze week: Marleen Linzell, Kelly Kalf, Jan van Lucille

Na twee weken hele vroege (zoals Gerrit het zegt: dat zijn tijden voor dieven en inbrekers) afspraken in de kliniek en heel wat getetter aan me lijf, hebben we opeens twee weken lang helemaal niks. En die twee weken moeten we gewoon wachten.

Nou ja ik heb nog wel een heel groot schema waar ik elke dag van alles op afkruisen moet zodat ik geen pil of prik vergeet want het zijn er teveel om op te noemen dus niks is ook niet waar maar je ziet of hoort niemand deze twee weken.
Van alle pillen en prikken vind ik dit nog wel het allerergst, het wachten.
Dan kun je op allerlei forums gaan kijken op het internet waar lotgenoten elkaar tips geven enzo maar sommigen zijn er geestelijk zo erg aan toe dat je daar ook niet vrolijker van wordt dus dat doe ik allang niet meer.

De embryo's waren de beste die we ooit gemaakt hebben. Ze waren naar meer cellen vermenigvuldigd dan verwacht en heel gaaf. De overige vier waren zelfs zo goed dat ze bevroren zijn.
Laten we hopen dat we die niet nodig hebben he.

Het weekend hebben we vrij rustig gehouden want ik moet mag me niet zo druk maken. Makkelijker gezegd dat gedaan.
Zaterdag hebben we lekkere gezonde pizza's gegeten bij de Troys en een leuke film gekeken. Corey heeft daar geslapen.
Zondag ochtend gingen we met de Troys al om 8:30 een ritje naar de Sunshine Coast. We wisten niet echt wat we nou gingen doen, gewoon even rijden want het was vies benauwd en regenachtig  weer.
We zijn bij de moeder van T-2 en haar man beland; Rose en Kel. Die wonen aan de Sunshine Coast in Caloundra.
De vader van T-2 (Pete en zijn vrouw Cheryl) woont in Bundaberg, 4 uur rijden hier vandaan, en die was ook toevallig dit weekend aan de Sunshine Coast bij vrienden op bezoek dus hebben we die ook opgezocht.

Na een lekkere lunch bij Rose en Kel weer naar huis zodat Scott nog wat kon doen in de garage. Het lijkt wel of de troep daar elke dag erger wordt. Ik ga er geen foto's ook meer van maken.

Onze vader is deze week 8 jaar dood. We zullen een biertje op je nemen pa.

11-02-09

Jarigen deze week: Cathy van Linda en Jeroen

Een lege week op de verjaardag kalender, wie is er nog meer jarig die niet op mijn kalender staat?

Als jullie nou toch allemaal kaarsjes aan het branden zijn en goeie energie deze kant op sturen, doe dan ook wat voor al die arme mensen die slachtoffer zijn van de verschrikkelijke bosbranden in het zuiden van Australie.
Het ligt bij iedereen op de lippen en hele dag lang en je ziet niet anders op tv, het is echt hartverscheurend.
En dan van het ene extreem naar het andere, heb je in het noorden overstromingen.
Wij zitten halverwege en hebben nergens last van.
De verhalen die je hoort raken je enorm, we gaan ermee slapen en worden ermee wakker.

Zoals ik al vaak zeg, zullen we niet zo erg hard klagen over van alles want er zijn mensen met veel grotere problemen.

Wij hebben wat kleine overwinninkjes geboekt de afgelopen drie weken met Corey.
De grootste uitdaging, dat hij absoluut geen warm eten aanraakte, is van de baan. Maar we hebben er wel voor moeten vechten hoor.
We hadden besloten dat hij gewoon geen keus meer kreeg want wij zijn de baas. Dus de eerste avond hebben we tot 9 uur s'avonds ruzie met hem gehad aan tafel. Steeds als hij het uitkwatte kreeg hij 'time out'. Snot en tranen in overvloed natuurlijk.  En dan deden we het hele 'sorry mummy' ritueel met natte zoenen en werd hij gelijk weer op zijn stoel aan de tafel gezet, met hetzelfde schaaltje eten voor zijn neus.
Het is uiteindelijk allemaal opgegaan maar we waren echt uitgeput.

De dag erna kwamen de Troys even langs en heeft T-1 het van me overgenomen want ik werd al bozer, en dat ging een beetje beter. Nog wel een drama hoor met koeren en alles erbij maar het is weer opgegaan... na een dik uur aan tafel.
En zo krijgt hij nou elke dag iets anders, allemaal lekkers dat ik zelf speciaal voor hem kook, met vlees of ei of vis er doorheen en hij eet het nou netjes op.
We hebben wel een chocolaatje naast zijn bord liggen, waar hij dan af en toe met zijn vingertje op tikt, dat is zodat hij de motivatie niet verliest. Want het gaat nog steeds met horten en stoten maar we zijn tevreden.
Vorige week heeft hij zelfs in zijn eentje bij de Troys gegeten; een risotto maaltijd met kip en champignons en groenten er doorheen. Wel fijn geprakt, maar de Troys hebben het er allemaal ingekregen.

De andere overwinning is dat hij zo opeens, van de een op de andere dag, al zijn plasjes in de wc deed. Daar zijn we al maanden mee bezig maar hij had er mooi geen interesse in.
Ik heb hem op een dag twee weken geleden een onderbroekje aan gedaan, en gezegd dat als hij nou plaste, dan werd hij helemaal nat en de vloer ook. Ik vroeg elke 5 minuten of hij naar de wc wilde maar kreeg steeds 'no mummy...' totdat hij opeens begon te roepen " OH DEAR mummy ooooh dear oh dear, Corey make a mess oh dear mummy clean it please mummy clean it!" Een grote plas in zijn onderbroekje en op de tegels.
Daarna heeft hij het niet meer in zijn broek gedaan.
Alleen poepen daar is hij soms nog te laat mee maar niet met opzet.... die details zal ik jullie besparen.

Dus plassen en poepen is het gesprek van de dag met Corey want hij wil steeds iedereen bellen om te vertellen als hij weer naar de wc is geweest. O en we moesten ook iedereen bellen de eerste week elke keer als hij zijn warm eten op had. Bellen en chocolaatjes, dat werkt. Hij is wel van mij hoor.

We hebben vanavond onze buik rond gegeten vanavond want de Troys zouden naar de oma van T-1 om met het gezin te eten maar oma wilde op het laatste moment niet (ze heeft kanker en wordt al zwakker) dus belden ze of ze de stoofschotel vol met lam hier mochten brengen. Wij hadden die Indische lentil curry met kip die ik een paar uur in mijn slow-cooker had gesudderd dus hebben we gesmuld dat wil je niet weten.
Ik ga snel weer op de bank zitten, me buik wrijven.

En jullie weten  het... we hebben nog een paar dagen te gaan tot de uitslag. Ik ga me frustratie ivm het wachten niet delen, ik probeer er zo min energie aan te geven... aan die frustratie...

18-02-09

Jarigen deze week: Lieke van Marga en Berry Jonk (Peterolie) Ruud Nieuweboer, Louis Lautenschutz, Tineke Nootenboom, Charlie Derks, Geraldine de Graaf (Sloots), Erwin Blondeau, Joely van Barbara en John Schilder, Daniel van Paula en Dennis de Corn, Johan de Corn

*******************************************

Wij zijn ZWANGER !!

*******************************************

Na een week van nachtmerries over dat ene telefoontje van de kliniek kwam het dan eindelijk.

Dat is toch wel het meest verlossende telefoontje dat we ooit gehad hebben.

De avond ervoor was ik bang dat ik al helemaal niet zou kunnen slapen maar wakker blijven dat was toch ook niks dus ik zou er vroeg op gaan.
Maar de Troys en Tammy en Rob zijn gekomen voor een biertje en een koppie en die hebben ons de hele avond bezig gehouden.
Zaterdag ochtend ben ik om 6:30 al naar de kliniek gereden om bloed te prikken en meteen daarna zijn we naar de Troys gegaan, die eieren met spek aan het maken waren voor ons, zodat we niet helemaal gek werden thuis terwijl we op de telefoon wachtten.
Er zit namelijk ander half uur tussen die bloedprik en  het resultaat in. Probeer dat nou eens te vullen.
En het was natuurlijk erg leuk om het goede nieuws met de Troys de delen.

Het was nog Valentijns dag ook en ik had tegen Scott gezegd "wat het resultaat ook is, we gaan uit eten" dus dat eten ging een stuk makkelijker door de keel.

Iedereen bedankt voor het mee leven weer.

26-02-09

Jarigen deze week: Dion Jonk, Wendy Tuip, Jill van Riette

Afgelopen zaterdag moest ik weer bloed laten prikken, dit om te kijken of het HCG gehalte wel goed stijgt. Dat kan namelijk na de positieve test zakken en dan heb je evengoed de mispoes.
Maar het stijgt goed dus weer een opluchting.

Het weekend was niet zo indrukwekkend, maar wel vermoeiend. Zaterdag vanaf 7 uur s'ochtends langs de weg geweest; eerst al vroeg naar de kliniek, toen naar de andere kant van de stad waar Roz in het ziekenhuis lag voor een ontsteking waar haar borstkanker twee jaar geleden was, nadat ze wat littekenweefsel hadden weggesneden vorige week.

Weer de andere kant op om me goede camera naar de winkel terug te brengen want de lens zit vast. Hopelijk krijg ik hem spoedig terug want nou dat ik er aan gewend ben vind ik dit kleine cameraatje helemaal niks meer.
Daarna weer een hele rit huis zodat Corey even snel een slaapje kon doen. We moesten hem na een uurtje alweer wakker maken (niet blij) want toen moesten we naar Simon en Kylie voor de eerste verjaardag van hun zoontje Hayden.
S'avonds vierde buurvrouw Fiona haar verjaardag dus zijn we daar twee uurtjes gaan kijken met T-1 want T-2 is voor een week naar Shanghai voor zijn werk.

Zondag ochtend vroeg al kip slaatje en gewone slaatje maken en een cake in de oven want om 10 uur kwamen de buren van Pat, de Blacks, voor een koppie. Tegen de tijd dat die vertrokken was het rond 2 uur s'middags dus dan is je dag wel zo goed als achter de rug. Even opruimen en weer overnieuw beginnen in de keuken met lasagne maken die we lekker hebben opgegeten met T-1 voordat we So you think you can dance gingen kijken.
Scott zou de lasagne schaal en oven schoon maken voor me maar dacht zeker 'dat kan Sandy veel beter dan mij' en zei steeds dat hij het 'later' zou doen. Niet dus. Dat lag nog op me te wachten toen ik maandag ochtend wakker werd. Dus kon ik alsnog aan de slag voordat ik naar me werk moest. Ik kon zijn nek wel omdraaien en heb dat natuurlijk ook te kennen gegeven.

Pffff ik was blij dat ik naar me werk mocht maandag. Rustig aan me buro, heerlijk. Laat me in Godsnaam met rust allemaal even een paar minuten. Op het werk lukt dat wel want daar praten we niet veel met elkaar dus ik doe gewoon me werk en ga naar huis. Het is af en toe wel ongezellig zo maar ja zo is het nou eenmaal.

O en we komen eindelijk weer naar Volendam!! Ik heb deze week de tickets geboekt (ook iets wat Scott zou doen... later......) en we komen op 9 december aan en vertrekken pas 10 januari.
Nathalie en Jenny hebben al spullen geregeld voor de baby dus daar hoeven we al niet meer achteraan.

Dat wordt natuurlijk niet meer visite rijden bij iedereen thuis langs want dan heb ik Corey en ook een baby van een paar weken oud dus dat gaat niet lukken. Dan moet ik ze steeds door de kou mee naar buiten nemen en de hele dag meenemen van de ene kant naar de andere kant van het dorp, dat zie ik niet zitten. Jullie moeten maar bij mij komen.