06-02-08

Gefeliciteerd deze week: Kelly Kalf, Jan Molenaar van Lu

Nou dat ik dit begin te typen, hoor ik Scott met zijn koffer de trap op komen (hij is weer drie dagen in Sydney geweest). Die komt nou pas van het vliegveld af, om 21:40 s'avonds. Er was een heftige storm vanmiddag dus hadden alle vluchten vertraging.
En op het moment wil ie van alles vertellen dus ga ik maar even een kopje thee  maken want typen dat lukt toch niet.

Zo dat kopje zit erin en Scott z'n verhalen zijn eruit. Voor de gezelligheid ook maar wat chocolade moppies en een zwarte chocolade muis genomen die in het pakket van me moeder zaten dat gister werd bezorgd.
Hier thuis ruikt het weer helemaal naar me moeder van alle spulletjes die ze heeft gestuurd, het is bijna zonde om naar me werk te gaan want ik wil zoveel mogelijk van dat luchtje genieten voordat het weer langzaam vervaagt.

Scott, ga nou maar lekker TV kijken een uurtje; ik wil effe snel verder gaan want ik wil naar bed. Normaal gesproken heb ik op donderdag vrij maar ik ga werken morgen in plaats van vrijdag. Dan gaan we kamperen, weer met Amanda en Chris en de kinderen. Dus op tijd naar bed vanavond in plaats van computeren tot middernacht.
Op woensdag avond is Scott weduwenaar zoals ie het zelf ziet. Kom niet aan me woensdag avond want dan ben ik met me website en me foto's bezig.

Het weer is best vies geweest het hele weekend, tot vanavond aan toe. Er is veel regen in onze dammen gevallen, de toekomst ziet er wat dat betreft iets meer rooskleurig uit. Want het is heel erg eng als je drie jaar lang niets anders hoort dan 'het water is bijna op'. Wist je dat mensen zelfs met een emmer onder de douche staan, om het water op te vangen dat het putje in gaat als je wacht tot het warm wordt.
Je kan nou bij het postkantoor opvouwbare emmers kopen, speciaal voor deze gelegenheid.

Zaterdag zijn we naar Mount Tamborine gegaan om gedag te zeggen tegen Cees en Roz. Die vertrekken 17 februari naar Nederland en blijven weg tot ongeveer oktober. We zullen ze missen.

S'middags op te terugweg naar huis even bij Chris en Annette langs om een reddingsvestje voor Corey te lenen want zondag zouden we met Troy-1 uit gaan in zijn bootje, naar Bribie Island, gezellig picknicken enzo... 
We hebben even gezellig gezeten en dat is uitgelopen op eten en pas om 21:30 naar huis. Annette had een stuk kip met groenten in de oven en wij hadden hele lekkere barbeque worstjes gekocht bij de hele goeie slager onderaan Mount Tamborine. Ook hadden we een fles Rose in de auto dus al met al hebben we lekker gezeten met alles bij elkaar geraapt, wat kaasjes en crackers en olijven enzo, het leek wel vakantie..
Corey heeft heerlijk met Alana gespeeld, ze is zo lief voor hem. Ze zorgt net als een moedertje voor hem en vertroetelt hem helemaal.

Om 3 uur s'nachts viel de regen met bakken uit de lucht en dat is zo gebleven voor de rest van de dag dus dat bootje bleef mooi bij Troy in de achtertuin.
Troy vroeg of we dan wilden komen ontbijten want hij was alleen, Troy-2 was nog steeds in Los Angeles. (We zijn ze T-1 en T-2 gaan noemen voor het gemak want we raakten in de war en ik weet zeker dat Corey er ook niks van snapt. T-1 is de oudste)
Heerlijk ontbijtje gehad; croissantjes met avocado en kaas uit de oven en roergebakken ei met allerlei lekkers erin gemixt en bacon erbij.
Ondertussen heb ik onze harde schijf even op hun computer aangesloten en al onze muziek overgezet (meer dan 20,000 liedjes), nou hoeft ie nooit meer iets te kopen. Hij is blij dat ie nou  niet meer aldoor naar Madonna hoeft te luisteren, die T-2 steeds aanzet.

Het gesprek na het ontbijt kwam op wat een leuke dingen je bij Ikea kan kopen dus zijn we met z'n allen in de auto gestapt voor een ritje naar Ikea. Drie kwartier rijden, net lang genoeg voor Corey om een klein tokkie te doen.
Elke keer weer als ik in die Ikea loop wens ik dat ze een keer de deuren op slot draaien en vergeten dat ik er nog ben. Wat zou ik toch een lol kunnen  hebben, s'nachts in me eentje opgesloten in een lege Ikea !!

Jammer genoeg was niets minder dan het complete tegenovergestelde waar: iedereen van de Gold Coast, Brisbane en omstreken had hetzelfde briljante idee als ons; alle andere plannen zijn in het water gevallen dus dan gaan we maar een ritje naar Ikea....
We hebben er dus niet kunnen lunchen, waar ik vooral na twee weken SonjaBakkeren echt aan toe was.
De lange rij wekte gevoelens van woede en frustratie bij me op, alleen al om er naar te kijken.....  Daar ging ik dus niet achter staan.

Op de terugweg waren we aan het brainstormen over wat we zouden gaan eten, gaan we uit of gaan we bij Troy thuis iets koken? (De laatste optie stelde Troy voor, die vindt het wel gezellig als wij er zijn merk ik).
Aha .... Ik heb een paar weken geleden verse shoarma kruiden van Samir van de pizzeria boven Sjaak gehad, door me lieve Knobbeltje opgestuurd.
Bij Troy in zijn mooie nieuwe multi-functionele keuken hebben Scott en ik shoarma  met heerlijke bakkerij broodjes klaargemaakt (eigengemaakte knoflooksaus met verse kruiden mmmm) en verse mango, banaan en yoghurt milkshakes.
Die jongen wist niet wat hem overkwam, wat een smaak sensatie.
Zakje paas eitjes van Mars en M&M erachteraan... Daaaag Sonjaaaaaa... maandag een fruitdag de hele dag...

Zondag ben ik ook weer met ivf medicijnen begonnen, een neus spray twee keer per dag 12 uur apart.
Maandag avond heb ik bij Pat en Bernice gegeten en Corey daar op bed gelegd, daarna was ik moederziel alleen hier in de flat, Corey sliep bij zijn Poppy en Grandma en Scott was in Sydney.
Dinsdag was ik om 7:30 s'ochtends al in het ziekenhuis bij de specialist om mijn prikken op te halen en een Godvermogen te betalen. Dat feest is ook weer begonnen.
Volgende week maandag moet ik weer heen om te kijken of er genoeg eitjes gegroeid zijn en hoe groot ze zijn. We gaan er vanuit dat er een paar zitten en dat ze rond de 12mm zijn. Dan worden die er een paar dagen later onder narcose uitgehaald.
Ross durfde nog niet te zeggen welke dag ongeveer, het hangt er vanaf hoe de echo aankomende maandag eruit ziet.

Dussss... fikken weer met die kaarsen allemaal...

Corey is vandaag weer naar het kinderdagverblijf geweest. Vorige week hebben we het anders aangepakt en dat schijnt te helpen.
Ze geven je namelijk het advies om hem te brengen s'ochtends, meteen dag te zeggen en hup - verdwijnen.
Nou dan moest ie dus van schrik overgeven dus dat is geen goeie truc.
Afgelopen vrijdag is Bernice met hem heen gegaan en die is een tijdje gebleven, totdat ie haar losliet en op verkenning uitging.
Toen ie ging brabbelen tegen de andere kindertjes  en rondlopen is ze weg gegaan. Natuurlijk vielen er nog wel tranen, maar zijn ontbijt kreeg ik niet samengesmolten met zijn shirt in een plastic zakje terug s'middags dus dat scheelt weer.

Vanochtend ben ik dus ook even gebleven en dat ging ook goed, precies hetzelfde eigenlijk. En toen ik hem ophaalde vanmiddag kreeg ik een verrassend welkom. Normaal gaat ie huilen of jammeren als ie ons ziet aan het einde van de dag maar nou zag hij me al in de verte en begon ie zo hard en uitbundig te giechelen dat ie helemaal zijn armpjes stijf hield en op zijn teentjes liep. Dat doet ie alleen maar als een van de Teletubbies in een plas stapt. En dat deed ie vanmiddag dus bij het kinderdagverblijf. Dus nou durf ik te zeggen dat ie het leuk gaat vinden.
Zelfs de juffrouws kregen een luide "BYE!!" en een knuffel.

Het is evengoed weer bijna middernacht... dan ga ik maar met panda ogen naar me werk morgen...

13-02-08

Gefeliciteerd deze week: Cathy van Linda en Jeroen Bond, Ruud Nieuweboer

Onze vader was afgelopen vrijdag alweer 7 jaar dood. Daar zit ie dan op zijn wolk te lachen naar beneden. Pa we hebben je nodig af en toe hoor dus maak maar dat je Helen en mij helpt.

Wat hebben we een mazzel gehad met het weer dit weekend. Het regende al de hele week en vrijdag was het zomaar mooi. Wel een wolk hier en daar en toen we s'avonds samen met Chris en Amanda de tenten hadden opgezet en zaten te genieten van mijn Chinese kip  met rijst uit de wok, kwam de regen met donder en al op het zeil boven ons hoofd vallen. Perfekte timing.

Zo hebben we zaterdag nog twee keer een keiharde bui gehad maar zo snel hij aan kwam waaien, was ie ook weer weg. Alleen was het een beetje bedakkerig want een zo'n bui overviel ons toen we in het park aan de overkant waren. Corey had gezwommen dus was nog kleddernat en had zijn zwem luier aan, die kon ik niet zo in zijn wagentje zetten. Luier los getrokken... jeetje hij heeft het weer gedaan... Altijd als ie zwemt poept ie in die zwemluier! Ook al heeft ie die ochtend al gepoept.
Intussen wordt zijn wagen kleddernat en begint het al harder te regenen.
Nou ja het is allemaal wel goed gekomen hoor... Corey zijn gatje weer schoongemaakt, wagentje gedroogd in de zon, en toen weer naar de overkant om weer te gaan zwemmen. Waarom zijn we eigenlijk voor de regen weggerend?

Het was weer een heel leuk weekend in een hemels mooi klein plaatsje aan het strand. Hastings Point. Anderhalf uurtje rijden vanuit Brisbane, net iets verder zuid dan de Gold Coast en over de grens in de staat New South Wales.

Het is ook zo leuk met Amanda en Chris, je kunt je geen betere kampeer vrienden wensen. Goeie vrienden daar word je toch helemaal blij van, van binnen. Die moet je koesteren. Doen we ook.

Maandag ochtend om 7:15 hadden we weer een afspraak bij de specialist dus Corey is zondag middag terug gekomen van kamperen, meteen afgezet bij zijn Poppy en Grandma om te logeren.
De hele nacht heb ik gewoeld en werd steeds wakker met dezelfde woorden spokend in mijn gedachten: 'Er zitten maar weinig eitjes en ze zijn voorlopig nog niet rijp, je moet nog maar een weekje blijven prikken...minstens...'
Ik heb dezelfde gevreesde woorden wel vijftien keer gehoord die nacht en helaas hoorde ik ze s'ochtends weer uit de mond van Ross.

Er zitten maar vier eitjes en ze waren maandag nog maar 7mm. Dus nog minstens een week doorgaan met prikken want ze moeten tot 20mm groeien.
Wat wel een voordeel is, is dat Ross ze er niet uit haalt totdat ze goed rijp zijn. Bij die vorige organisatie werden ze er op dag 12 van me cyclus uitgehaald. Of ze nou 20mm waren of niet.
Ross wil het gewoon goed doen, anders is het net alsof je een groene banaan plukt en daar kun je niks mee.
Het zit zo, elke patient betaalt hetzelfde bedrag om ivf te doen. De ene patient heeft maar een lage dosering nodig en maar voor 10 of 12 dagen, de ander (ik dus) heeft de hoogste dosering nodig die medisch verantwoord is en gaat door tot dag 17.
Dus ik ben een hele dure patient want op dit moment spuit ik $450 dollar per dag in me buik en dat is geen kattepis.

Vrijdag ochtend hebben om 6:30 weer een afspraak, dan horen we dus wel wanneer alles gaat gebeuren. En hopelijk zijn die eitjes goed gerijpt.

Ik voel me dit keer wel stukken beter dan de laatste keer want ik ben wat afgevallen en Scott en ik leven al een tijd nog gezonder dan we al deden.
En dat maakt wel een verschil.

En Sonja? Die houden we er nog wel in maar een beetje wel en niet. Volop lijnen is op het moment niet zo'n goed idee maar uitkijken dat kan wel.
Het was mijn beurt om boodschappen voor ons allemaal te  halen voor het kamperen en de maaltijden te verzorgen dus kon ik het vrij gezond houden maar heb wel een lekkere (gezonde) cake gebakken en een pakje speculaasjes meegenomen om te dopen in mijn kopje (cafeine vrije) thee s'avonds. En ik heb twee flesjes (light) bier gedronken terwijl ik aan het koken was want dat doe je toch als je op een camping staat met uitzicht op de rivier achter je fornuisje vandaan en uitzicht op het strand als je de tent open ritst.
Dan mag je best een biertje van halve sterkte drinken als je een gezonde maaltijd aan het roerbakken bent.

20-02-08

Gefeliciteerd deze week: Louis Lautenschutz, Tineke Nootenboom, Charlie Derks, Geraldine de Graaf, Erwin Blondeau, Joely van Barbara en John Schilder, Daniel van Paula en Dennis de Corn, Daniel's oom Johan de Corn, Vanessa en mijn neefje Dion Jonk

Vandaag was mijn operatie, dat heeft Ross afgelopen maandag besloten. Om 6.30 vanochtend waren we al in het Wesley ziekenhuis. Brr zo vroeg weer van bed af. Hier zeggen ze 'wake up at sparrow's fart (spreeuwen scheet)'.

Als de operaties niet zo vervelend en duur waren, zou ik wel elke week een dagje daar opgenomen willen worden. Je wordt zo goed verzorgd.
Even een leuk praatje met de mevrouw die de narcose zou toedienen, zij heeft samen met mijn specialist en zijn vrouw (die kinderarts is) gestudeerd.
Eenmaal gekleed in die supersexy nachtjapon en ochtendjas, zat ik lekker in een ligstoel met een tijdschrift en werd er een voorverwarmde deken over me benen gelegd. Daar kon ik even relaxen voordat ik naar me bed mocht en naar de operatie kamer werd gereden.

Doctor Ross kwam nog even hallo zeggen voordat hij zijn ape pakje aantrok en om 9 uur kreeg ik het pijnlijke slaapgoedje ingespoten via de naald in mijn hand. Ik heb het nou al zoveel keer gehad de laatste tien jaar maar het went niet, die zware kramp die dan door je arm schiet is erg vervelend. En dan opeens word je weer wakker terwijl ze de buis uit je luchtpijp halen. Ook niet leuk.

Daarna begon het wel leuke. De verpleegsters vertelden allemaal dat Ross juichde tijdens de operatie omdat er 4 eitjes uit zijn gekomen. Er zaten 7 zakjes, waarvan 3 kleinere, waar geen eitje in zat en dat vermoedde hij al dus daar waren we al op voorbereid. Hij hoopte uit de resterende zakjes een eitje elk te krijgen, wat het geval was.

Eenmaal in de uitslaapkamer zat Scott al op me te wachten in de wachtkamer ernaast, ik hoorde hem meteen al lachen met het personeel.
Scott werd ook als royalty behandeld en zat al aan een koppie met een koekje toen ik naast hem kwam zitten.
Daar kreeg ik een lekker kopje koffie en een broodje. Het is eigenlijk best viese koffie en het is maar een simpel broodje, maar altijd nadat ik narcose heb gehad is dat kopje koffie en broodje erna zooooo lekker. Ik geniet er elke keer weer van.

Vanmiddag heb ik geslapen terwijl Pat hier aan de computer zat want Scott moest werken en er moest iemand bij me blijven. Corey was bij Bernice en vanavond hebben we daar gegeten voordat we Corey weer lekker mee naar huis namen.
S'middags heeft Ross nog gebeld om te vragen hoe ik me voelde, hij geeft er echt wat om en dat is heel goed te merken.
Hij kon me niet zeggen hoe goed de eitjes waren, hij zei "soms zien ze er goed uit, zonder goed resultaat en soms zien ze er minder goed uit en komt er een gezonde baby van." Ze waren in ieder geval bruikbaar, dat was al goed nieuws.
Vanmiddag werd er in het laboratorium in elk eitje een visje geplaatst. Dat is dus ICSI, wat de belgen hebben uitgevonden. Dat heb ik geloof ik al eens een keer uitgelegd.
Half Volendam is met IVF bezig als ik het zo hoor dus velen weten dit al maar ik krijg er ook nog steeds veel vragen over dus zal ik het evengoed uitleggen.

Omdat Scott z'n zaadtelling erg laag is kunnen wij niet de gewone IVF doen. Er zijn maar weining visjes en daarvan zwemmen ze niet allemaal even goed, we hebben het zelf gezien onder de microscoop en het was een puinhoop.
Het enige verschil tussen ICSI en IVF is dat er met ICSI een extra handeling verricht wordt.
Met IVF is het zo dat de eitjes en visjes in een reageerbuisje bij elkaar op visite gaan en meestal krijgen een eitje en een visje verkering en worden ze samen een embryo. Het doel is dat ze allemaal verkering krijgen tijdens dat thee kransje in dat buisje.
Met ICSI zegt het mannetje in het laboratorium "Zo visje, jij vindt dit eitje wel leuk denk ik, dus 'prik' (hij spuit het visje midden in het eitje) jullie hebben nou verkering, veel plezier". En dan maar hopen dat de verkering aan blijft en er een embryo ontstaat.
Nou is het spannend want ik mag morgen ochtend pas om 11 uur bellen om te vragen of er embryo's zijn ontstaan. Dan hoor ik vrijdag hoe laat we zaterdag mogen komen voor het inbrengen van 2 embryo's. We mogen 20 dagen later een test doen.

We slapen niet veel tegenwoordig want het spookt voornamelijk s'nachts door ons hoofd omdat we steeds op resultaten wachten. Het hele process gaat in sprongetjes van een paar dagen tegelijk vooruit en na zaterdag een hele grote sprong van twintig dagen. Ik ben de afgelopen drie weken verscheidene keren wakker geworden en keek Scott recht in de ogen aan; dan maakten we maar een praatje midden in de nacht voordat we de slaap weer probeerden op te pakken.

Tot nu toe is alles positief gelukkig.

27-02-08

Gefeliciteerd deze week: Wendy Tuip, Jill, Pop, Jan de Boer

Blij dat deze week achter de rug is. Of het laatste deel van vorige week dan.

Donderdag mochten we om 11 uur bellen.
"Ja hallo ik bel om te vragen hoeveel embryo's we hebben.... wat?... je moet ze over een paar uur nog een keer checken? Waarom dan? Wat bedoel je je ziet niks? O... er is niks gebeurd, niks bevruchtigd...wat bedoel je, is dat normaal? Niet normaal. O. Misschien later...  Wanneer mag ik weer bellen dan? Ok dan."

Knoop in me maag. Afwassen, kastjes schoonmaken, draai was erin, vloer vegen, wat kan ik nog meer doen tot het volgende telefoontje....me buik doet nog zeer van de operatie dus ik kan niet teveel doen. Dan maar een uurtje slapen met Corey.

Donderdag 14:00
"Sorry maar een eitje is meteen al ingezakt en twee eitjes zijn niet bevruchtigd. Eentje leeft nog wel maar we kunnen morgen ochtend pas zeggen of de cellen aan het vermenigvuldigen zijn. We hopen allemaal met je mee hoor, bel maar als je erover praten wilt, hoe vaak je wilt, bel maar gerust. Morgen ochtend mag je na 9 uur bellen, dan hebben we je eitje weer bekeken want we willen het zo min mogelijk verstoren"

Met al onze kracht heeeel veel goeie energie sturen naar dat ene eitje dat zich nog aan het leven vastklampt.
Niet slapen natuurlijk. Eentje... hoe kan er nou in Godsnaam maar EENTJE overleven? Nou ja we hebben er maar eentje nodig dus laat dit het dan zijn.

Vrijdag ochtend om 9:00 mocht ik weer bellen. Ik begon al om 8 uur met werken en heb in een uur tijd de keuken schoongemaakt, de drinkwater tank verschoond, allerlei emails beantwoord, papierwerk en rekeningen bewerkt... wel vijf keer zoveel als wat ik normaal in een uur kan doen.

8:59
"Alle verpleegsters zijn bezig met ivf patienten, bel over een uur maar terug. O wil je je mobiele nummer achter laten... ja dat is ook goed. Ja ik snap dat je het graag wilt weten, ze bellen je zo snel mogelijk."

9:02
Scott belde me zodra ik ophing, net op tijd want ik moest bijna overgeven: Doctor Ross had hem al gebeld, die was er s'morgens vroeg zelf al achteraan gegaan want die wil ook zo erg graag dat het lukt.
ONS EITJE LEEFT! Het is nou officieel een embryo en heeft zich naar wens vermenigvuldigd naar 3 cellen. Het is wel laat maar er is nog  hoop.
En nou maar hopen dat die cellen blijven vermenigvuldigen zodat we zaterdag mogen komen om ons embryo op te halen.
Nee, we mogen niet meer bellen vandaag, ze willen de embryo met rust  laten. Die zit in een machine op een bepaalde temperatuur en  om het te bekijken leggen ze het wel op een warmte plaat ook op de juiste temperatuur, maar zo min mogelijk verstoring is het beste.

Vrijdag avond met me oude collega's van het laboratorium naar de Story Bridge Hotel voor een gezellig avondje uit wat heel leuk was want Marnie had nog wat oud collega's weten op te trommelen die we al een tijd niet hadden gezien.
Was goed voor de afleiding en nadat ik Caroline een lift naar huis had gegeven en nog even met  haar en haar man had gepraat was ik bij thuiskomst zo moe dat ik goed in slaap ben gevallen. Ik was wel om 6 uur s'ochtends al voor Corey wakker maar dat kwam naast het stressen ook van de warmte.
We hebben de hele zomer nog geen echte hitte gehad en toen hadden we het afgelopen weekend, officieel het laatste weekend van de zomer, even 40 graden.

Dus om 7:30 zaterdag ochtend zaten we al met z'n drietjes in de auto om Bernice op te halen en rechtdoor naar de bakkerij voor een croissant en koffie en door naar South Bank om te zwemmen.

Zaterdag ochtend 9:00 vanaf SouthBank mochten we het ziekenhuis weer bellen:
"Ja hoor, we zijn allemaal zoooo blij voor je, want je mag komen om je embryo te halen, het is goed gegroeid naar 7 cellen. Kom maar om 1 uur vanmiddag. "

Om 10:30 naar huis gegaan, een 'steak pie' voor ons allemaal gehaald bij de bakker, gezellig even getafeld, Corey bij Bernice en Pat gelaten, de douche in en naar het ziekenhuis.
Het ging er heel relaxed aan toe, zoveel leuker dan bij dat vorige ziekenhuis. Ross zag eruit alsof ie de tuin ging maaien, je zou hem zo een kwartje geven. Hij is zo lekker normaal.
Hij was zeer tevreden over de embryo en het meisje van het laboratorium, dat de embryo in de gaten heeft gehouden, kwam ons ook trots vertellen hoe goed het was.

We hebben onderweg naar huis twee films gehaald want ik mocht de rest van de dag niks doen.
We zijn meteen naar Pat en Bernice gegaan want van mijn vorige dokter kreeg ik altijd na het inbrengen van de embryo's een glas brandy met 7-Up. Dat doen ze hier niet en dat vond ik altijd zo lekker, dan mocht je even zitten en ontspannen met dat grote glas.
Pat heeft speciaal een flesje brandy voor me gekocht haha dus s'middags hebben we allemaal aan een glaasje gezeten tijdens het kijken van een film.

En nou... niksen en erg rustig aan doen. Kan ik wel..... niet. Scott wil me vastbinden zodat ik stil blijf zitten. Ik doe me best hoor.
Wel gewoon werken 3 dagen in de week natuurlijk maar niet stofzuigen enzo. Daar heb ik geen problemen mee want van koken, strijken, schoonmaken enzo dat vind ik allemaal best maar stofzuigen daar heb ik echt een bloedhekel aan.

Volgende week zul je nog geen goed nieuws kunnen lezen want de dinsdag erna kunnen we past testen.

We blijven positief.