05-08-09

Jarigen deze week: Jan Lollie, Bas van Tessa en Johan Veerman, Marco Sijmonsbergen, Michell, Marc van Ageeth en Johan de Kim, Lorena van Marije en Daniel de Wit, Dick Schokker, Simoon van Larissa en Arjen Staubach

Wij hebben blij nieuws: Ik ben weer zwanger !!

Van een bevroren baby dit keer. Afgelopen zaterdag hebben we de uitslag gekregen.
We hadden van vorige keer nog 4 baby's in de vriezer. Twee werden er drie weken geleden ontdooid, eentje redde het meteen al niet dus werd nr 3 uit de vriezer gehaald. Die was de volgende ochtend ook dood maar nr 1 deed het nog goed. Dus is nr 4 erbij gehaald en die twee deden het de derde dag nog alle twee goed dus zijn ze ingebracht.

Afgelopen vrijdag heeft Pat hier geslapen want er was een 'grandparents afternoon tea' georganiseerd op het kinderdagverblijf dus heeft Pat de middag doorgebracht in de groep van Corey. Die was natuurlijk helemaal super blij dat zijn Poppy speciaal voor hem was gekomen.
Zaterdag ochtend om half 8 heeft Pat Corey meegenomen naar zijn huis want wij moesten bloedprikken in de stad bij de kliniek voor de uitslag en meteen door naar de Gold Coast, waar we bleven slapen want Darryl vierde zijn 40ste verjaardag.

Zoals je misschien nog wel weet zit er tussen die bloedprik en de uitslag een heel uur. Na twee weken wachten om terug te mogen komen, is dat laatste uur ondraaglijk.
Gelukkig kennen wij de helft van het personeel in de kliniek, omdat ze allemaal in het laboratorium hebben gewerkt waar Scott en ik ook werkten. Dus de eerste 40 minuten hebben we zonder erg staan praten en de laatste 20 minuten zaten we in de auto, op de snelweg. Ik dacht echt een paar keer dat ik zou overgeven want me keel zat dicht van de zenuwen.
Als dan de telefoon gaat en je hoort de stem aan de andere kant, gaan er verscheidene scenario's door je hoofd, van hoe je je zult houden als het niet goed is of juist wel en je probeert extra goed te luisteren naar de klanken in die stem, of ze iets goeds gaan zeggen of niet nadat ze vriendelijk hallo hebben gezegd.
Omdat we natuurlijk al een 'nee' en een 'ja' telefoontje hebben ervaren, denk je het op te kunnen pikken in de beginnende woorden. Maar dat is dus niet zo. 'Ja' of 'nee', het is elke keer weer een verrassing en een schok tegelijkertijd.
Dit keer dus een blije verrassing.

Mijn bloedgehalte is goed en zaterdag moet ik weer heen om te kijken of het goed stijgt.
De week daarna op zaterdag moet ik heen voor een echo, en dat is die echo waar Warren de afgelopen keer kon zien dat het niet groeide. Dus we zijn er nog niet en ik heb best nog wel een knoop in me maag maar we gaan er vanuit dat alles goed gaat.
De laatste baby had iets mis met de chromosomen dat niet genetisch bepaald is dus er is geen reden om bang te zijn dat het weer zo is.

Dusssss ik ben vrolijk nuchter gebleven op het feestje van Darryl. We hadden een kamer genomen in het casino en hebben erg lekker genoten van de dag omdat we s'ochtends al aankwamen dus hadden we nog een paar uur om even te relaxen en de spanning van de afgelopen paar weken weer van ons af te laten waaien tijdens een heerlijke strandwandeling.
S'middags nog even met een kopje (cafeine vrije) koffie mensen zitten kijken in het restaurant in het casino waar we altijd kwamen toen we daar nog woonden. En s'avonds het feestje. We zijn rond 12 uur terug naar het casino gegaan om nog even een rondje door de bar te lopen en door het casino zelf, even herinneringen ophalen. En toen lekker room service besteld en tv gekeken, gewoon omdat het kon en omdat we morgen ochtend uitslapen konden.
S'ochtends lag de zondagkrant voor onze deur en die hebben we van voor naar achter gelezen in onze hotel-ochtendjassen met een kopje thee in bed. Want de hele krant in 1 keer uitlezen dat is er voor ons nooit bij. Daarna naar beneden voor een uitgebreid warm en koud ontbijt buffet.
Het was wel erg raar stil hoor, zonder Corey want dat zijn wij niet gewend, dat we hem bijna 2 hele dagen niet hebben. Ook al was de rust even lekker, kon ik evengoed zijn lieve stemmetje af en toe horen leek wel. Ik heb hem toch liever bij me zodat ik hem af en toe even zoenen kan.
Maar toen we belden om even hallo te zeggen had hij wel tien verhalen tegelijk te vertellen want hij was van alles aan het doen met zijn Poppy en heeft het erg gezellig gehad het hele weekend. Zelfs Ome Chris en Tante Annette zijn geweest met Alana dus daar raakte hij ook al niet over uitgepraat.

Zondag middag zijn we de bergen in gereden en bij Cees en Roz op visite geweest. Cees die heeft zijn pizza oven helemaal onder controle en ALLES gaat erin. Ze proberen nou de perfecte Ciabatta (Italiaans brood) te maken en het lukt aardig. Wij hebben er gister eentje opgegeten met een heerlijke pompoen soep die ik heb gemaakt van de pompoen uit hun tuin en van de rabarber die Roz vers voor me heeft geplukt heb ik een appel en rabarber taart gemaakt als toetje.

Rond een uur of half 5 waren we zondag pas bij Pat en om half 7 moest Scott alweer naar het vliegveld om naar Cairns te vliegen tot maandag avond, dus Pat heeft Corey en mij naar huis gebracht. Scott zat vanochtend ook om 7 uur weer in het vliegtuig naar Cairns maar is gelukkig weer thuis vanavond.
Zijn nieuwe baan loopt op rolletjes en hij vindt het helemaal een wonder. Hij mag in de operatie kamer tijdens operaties naast de chirurg staan om uit te leggen hoe hij de apparatuur moet gebruiken terwijl de chirurg die enge slangen en buisjes in de aderen van de patient schuift. Er ligt hier naast me op het buro een hoopje griezelige spullen ook, ik durf er zelf bijna niet naar te kijken.

Nou steek maar weer in de fik die kaarsen want we hebben nog even wit licht nodig tot de volgende echo over anderhalve week.

13-08-09

Jarigen deze week: Ome Cor Jonk, Sylvia Puppe, Geery Schokker, Estelle van Jenny en Guido Woerlee

Natuurlijk moet het niet allemaal van een leien dakje gaan, dit zwangerschap gedoe....
Maandag ochtend had ik een kleine bloeding op me werk en heb in paniek Warren gebeld dus die wilde me meteen zien. Scott was gelukkig op dat moment  voor zijn werk in een ziekenhuis vlakbij (waar Corey geboren is) en is ook als de donder naar de stad naar Warren's kantoor gereden.
Het was gelukkig geen miskraam, maar een gesprongen adertje een paar milimeter naast het zakje waar de baby in zit.
"Dit betekent wel", zei hij, "dat je nou een verhoogde kans op een miskraam hebt, dus voor de rest van de week mag jij helemaal niks doen."
Ik vroeg of ik dan wel de hond mocht uitlaten en in me pauze op me werk me gewoonlijke half uurtje lopen door het winkelcentrum, maar ik kreeg een streng verbod opgelegd en moest verder niet zeuren en mocht niet eens naar me werk voor de rest van de week.
En ik had al 20 pillen per dag (hormonen en prednison), nou heeft ie dat verhoogd naar 30 pillen . Als iemand me nou boos maakt dan heeft ie vette problemen. Ik raad het niemand aan. Doe maar gewoon leuk tegen mij voorlopig.

Wel goed nieuws was dat we zaterdag nog geen hartje zagen en maandag toen hij die bloeding onderzocht, zagen we wel een hartslag.

Woensdag was het hier een feestdag dus hadden Scott en ik toch al een vrije dag, terwijl Corey naar het kinderdagverblijf ging omdat in onze wijk de feestdag maandag was, dus toen zat zijn kinderdagverblijf dicht en is hij bij Pat geweest toen ik naar me werk ging.
Pat, Scott en ik hebben een ritje gedaan naar de Sunshine Coast. Omdat ik niet mocht lopen, heeft Scott me voor de deur van een leuk restaurantje in Mooloolaba aan het strand uitgezet (en ik wilde zo graag even tien seconden zand en water onder me voeten voelen maar Pat en Scott waren er niet over te spreken en ik werd gewoon in me stoel gedrukt) en na een erge lekkere lunch met een kruiswoord puzzel, de krant van vandaag en een roddelblad erbij, werd de auto weer voorgereden voor mij, Hare Majesteit.
We zijn naar Caloundra, een ander leuk plaatsje aan het strand, gereden en hebben daar een super stout toetje gegeten met een kopje (cafeine vrije) koffie voordat ik weer op mijn vorstelijke gatje in de auto mocht zitten voor het ritje naar huis.

Pat is woensdag blijven slapen en vanochtend (donderdag) is hij mijn chauffeur geweest en zijn we samen met Corey naar Dokter Warren gegaan voor weer een echo (want ik heb nog 2 keer een kleine bloeding gehad sinds maandag). Daar kreeg ik op me kop van de dokter omdat ik de deur uit was gister. Hij zei dat ik net moet doen of ik in het ziekenhuis lig en dat betekent geen ritjes, geen boodschappen, helemaal niks. Lezen, computeren, tv kijken en liggen en zitten, dat mag ik alleen.
Hij zag wel weer een hartje vandaag maar omdat het vandaag nog maar precies 6 weken is, kan hij het nog niet meten want het is nog te klein. Hij zei dat hij een stuk geruster zal zijn als er over 10 dagen nog steeds een hartslag is. Dan zal hij het ook kunnen meten want dan moet het tussen de 6 en 8 mm zijn.
Zondag gaan we weer heen om te kijken of het hartje nog klopt. En tot die tijd heb ik het bevel gekregen met elke maaltijd een groot glas wijn te drinken want 'daar wordt je baarmoeder relaxed van'. Nou toe dan.... als het nou echt moet....

Pat is dus ook lekker in ons huishouden gerold, die heeft vanochtend alles voor me gedaan nadat we weer bij Warren waren geweest ; was in de droger stoppen, afwas weg zetten, kopje thee maken, Corey eten geven en naar bed brengen voor zijn tokkie, was opvouwen, boodschappen weg zetten... en toen vielen we samen in slaap in de huiskamer om 1 uur s'middags terwijl Oprah aan het praten was.

Dus kortom.... we zijn er nog niet. Maar we blijven positief. Het bloeden heeft niks met de baby te maken, dat is me baarmoeder zelf. Het schijnt veel voor te komen en hoeft geen problemen te veroorzaken.
En als de baby gezond is dan moet het in principe gewoon blijven leven. Als er iets mis mee is zoals de vorige baby, dan kunnen wij daar toch niets aan veranderen want dat is al bepaald.

19-08-09

Jarigen deze week: Dave Kes, Linde van Marleen en Laurens

Het was weer een zenuwslopende week, de laatste van 4 lange weken.
Zondag ochtend vroeg reden we weer naar de stad om Dokter Warren te zien

Mooi ritje hoor
Maar niet met een knoop in je maag
En lood in je schoenen
En je hart in je keel

En ja hoor daar lag ik weer op dat bed,  net als eerder dit jaar, en hij zegt het verdorie weer:
"Sorry kid, I don't see a heart ticking"

Gelukkig hebben we ons monster

26-08-09

Jarigen deze week: Chris Kane, Jeroen en Job Ballap, Pieter van Petra en Jacco vd Hogen, Pijtje Jeanet Lautenschutz, Bianca Buijs, Tiny de moeder van Marco, Ingrid en Henk Post, Jaap Bont

Het gaat weer gewoon goed met ons. En het was weer een druk maar leuk weekend, blij dat al dat bedakken achter de rug is.

Mandy is vrijdag avond komen slapen en we zijn zaterdag naar Bribie Island gegaan. Het was namelijk 32 graden, terwijl het nog officieel winter is.
Zaterdag avond kwam Pat logeren en Mandy is ook gebleven dus hebben we lekker pizza besteld en wijn gedronken.

Zondag ochtend stonden we al om half 8 bij Michael en Yvonne voor de deur want Michael had wat vrienden bij elkaar gesprokkeld voor een leuk dagje Four Wheel Driving.
We hebben de hele dag met 7 auto's door de bergen achter Dayboro gereden. We zijn drie keer gestopt voor een picknick zodat alle kinderen even de beentjes konden strekken.
Pat was met ons mee, hij en Corey hebben heerlijk gehobbeld samen achterin de auto. Corey vond het helemaal een spektakel.