04-04-07

Gefeliciteerd deze week:  Vincent Koning van Jolanda en Gerard, Niek van Sandra en Michiel, Demi van John en Hilda Tuijp en Jazz van Niels Nor en Brenda

Deze week is helemaal  niet goed begonnen en het lijkt wel of het bergafwaarts gaat naarmate de paasdagen naderen.

Roz belde donderdag avond, terwijl Pat en Bernice hier te eten waren, om te melden dat ze borstkanker heeft.
Twee weken eerder waren ze in Sydney bij Micky. Ze lag met Micky tv te kijken en voelde onder haar hand een knobbeltje. Eenmaal thuis is ze meteen naar de dokter gegaan en een paar dagen later hebben ze al een biopsie gedaan. Uit het histologisch onderzoek is gebleken dat het kanker is.

Deze week maandag is ze al onder het mes geweest. Gelukkig konden ze de tumor verwijderen en mag ze haar borst houden. Ook hebben ze 4 lymfeklieren verwijderd, om zeker van hun zaak te zijn.
Vandaag is ze alweer thuis gekomen en ze voelt zich goed.

Over tien dagen zullen ze beslissen of ze chemo kuren of bestralingen zal ondergaan.

Dus branden maar al die kaarsjes en als je dan toch aan het branden bent, steek er dan ook een paar in de fik voor Grandma want die is vanmiddag door een auto aangereden.
Bernice had haar meegenomen naar het winkelcentrum om haar nieuwe bril op te halen. Ze stonden naast de auto, die voor Grandma in de invaliden parkeerplaats stond, toen ze een auto achteruit rijdend op zich af zagen komen. Een man die het ongeval zag aankomen, heeft nog een paar klappen op de auto gegeven om de bestuurster te waarschuwen maar zij had helemaal niets in de gaten. Bernice sprong voor oma in een poging haar te beschermen en samen zijn ze aangereden en tegen de straat geklapt.

Bernice heeft zere blauwe plekken en schaafwonden en Grandma heeft haar bovenbeen gebroken. Ook was er een hele flap huid van haar arm af, die huid is zo dun als als vloeipapier dus dat scheurde meteen open en je kon haar bot zien. Het had veel erger kunnen zijn, het feit dat Bernice de klap van de auto heeft opgevangen heeft Grandma's leven gered.
Ze ligt in het ziekenhuis en wordt behandeld met morfine voor de pijn. Morgen willen ze gaan opereren en een heel kunstbot in haar bovenbeen zetten.  Als dat in Godsnaam maar goed gaat.

Het meisje die ze aangereden heeft, is ook helemaal van slag natuurlijk en ze heeft al luid huilend gebeld om te vragen hoe het gaat met Grandma.

Nou en dan nog effe snel de leuke dingen vertellen... we zijn zaterdag ochtend vroeg lekker naar North Stradbroke Island gegaan tot zondagavond. We waren uitgenodigd door Scott z'n collega Martha en haar man Justin. Haar ouders hebben daar een vakantiehuis en als het niet uitgehuurd wordt aan vakantiegangers dan gaan hun er vaak slapen.
Toen ik 7 weken zwanger was van Corey zijn Scott en ik ook een weekje op het eiland geweest en hebben intens genoten. Die foto's en een stukje interessante geschiedenis over het eiland staan bij Oktober 2005.

Zaterdag middag en zondag ochtend heeft Scott lekker gesurfd het Jess, de zus van Martha, en haar vriendin Kina. Zondag ochtend heeft ie een goeie klap op z'n oog gehad van zijn surfplank. Hij kon niet veel zien toen hij met z'n hoofd uit het water kwam want er droop allemaal bloed in zijn oog. Maar denk je dat ie uit het water kwam? Vergeet het maar. Hij zei " nee, want als jij het had gezien, dan had je me niet meer terug in het water laten gaan, ik ben es gek".
Hij vroeg aan Kina of zijn oog er nog zat en die zei heel droog dat ie nog twee ogen had, dat was voor hem genoeg. Ik had er eigenlijk een foto van moeten nemen maar ik heb er helemaal niet aan gedacht. Dat is wel erg achterlijk van me want ik neem overal foto's van. Het is de babybrain dat me al gaat beheersen... en het zal alleen maar erger worden...

Het was een heel ontspannen weekend, leuk gezelschap en een mooie omgeving. We hebben niet veel gedaan, gewoon geluierd. Ook wel eens lekker. Lekker gegeten zaterdag avond en zondag ochtend heerlijk ontbijt gegeten met z'n allen in een leuk cafe met een mooi uitzicht vanaf de rotsen.

Morgen ochtend om 8 uur heb ik een echo, ik kan het niet afwachten want het is alweer 4 weken geleden sinds we het hartje hebben gezien.

Ik ga de pagina afmaken want Scott is onderweg naar huis vanuit het ziekenhuis en die heeft dan duizend dingen te vertellen dus heeft hij mijn volle aandacht nodig.

Zalig Pasen allemaal!

11-04-07

Gefeliciteerd deze week:  Mijn omes Cor en Henk Lautenschutz, Simon Tuip, Laura Tol (Bond), pijtje Tiny Lautenschutz, Jack Visscher van Nathalie, Kenny van Barbara en John Schilder, Marieke Tol en tot slot Pat en Bernice die hun trouwdag vieren

Ik zei toch dat het bergafwaarts ging naar het paasweekend toe...?

Donderdag ochtend wist Doctor Turner, onze specialist, te melden dat de baby niet meer leefde.
Wat er dan door je heen gaat is raar. Alsof de zwaartekracht je ziel te pakken heeft en je door de vloer heen naar het centrum van de aardbol trekt en je vervolgens weer naar boven spuwt zodat je met een harde klap weer op dat bed valt. Opeens is je momentele doof en blindheid weer over en vraagt de dokter of je soms vragen hebt.
Ik keek Scott aan vol ongeloof, hij weerspiegelde mijn blik dus zijn gevoelens waren net als die van mij in een draaikolk terechtgekomen waaruit geen ontsnapping mogelijk was.

Het telefoontje naar  Pat en Bernice was ook heel moeilijk, zij zaten aan Grandma's bed in een ander ziekenhuis en hadden al genoeg aan hun hoofd.
Zoals altijd hebben ze ons weer uit de brand geholpen en mocht Corey bij hun slapen toen ik zelf het ziekenhuis in moest. Ze staan altijd voor ons klaar, ook al hebben ze het zelf ook altijd druk met de dagelijkse zorg voor Grandma.

Het ging ook allemaal te goed he. Dan moet je opeens weer even weten dat je maar gewoon een mensje bent en dat je niet steeds mazzel mag hebben.

Binnen een uur waren er bloemen bezorgd van mijn collega's en stonden Martha en haar man Justin op de stoep om me persoonlijk een knuffel te geven en ook een mooie bos bloemen.

Om 12 uur moest ik naar een andere specialist voor een meer uitgebreide echo. Die dokter vertelde dat mijn lichaam nog steeds zwanger was, de placenta groeide gewoon door en produceerde voedingsstoffen en hormonen zoals het hoort. Alleen was helaas de baby al een week of 2 dood.
In ieder geval doet de oven het goed, het broodje wilde jammer genoeg niet bakken.
Volgende week vrijdag horen we wat er mis is gegaan, ze gingen de baby namelijk onderzoeken.

Doctor Turner gaf me 3 keuzes;
1) Zo blijven lopen en wachten tot de baby vanzelf los komt
2) Na pasen terug komen voor een operatie om het weg te halen
3) Diezelfde avond het ziekenhuis in voor een operatie

Ik heb voor de laatste optie gekozen want ik zag er zwanger uit en ik voelde me zwanger. Elke keer als ik naar beneden keek zag ik mijn dikke buik, wetende dat onze baby daar levenloos in zweefde.  Dat gevoel wilde ik niet het hele weekend met me meesleuren.

Doctor Turner is een hele lieve dokter en heeft in plaats van lekker eten met zijn gezin op Witte Donderdag, een operatie kamer geboekt voor 18:00 en zelf mijn operatie uitgevoerd.
Toen ik op de tafel lag met mijn hand op mijn buik stond hij naast me voordat ik in slaap viel, een betere verzorging kun je je niet wensen.
Na de operatie terwijl ik mijn roes lag uit te slapen is hij naar mijn kamer gegaan en heeft een tijdje met Scott gepraat om alles uit te leggen.
Om 20:30 was is weer in me kamer en na een broodje en een kopje koffie heb ik om 21:30 gevraagd of de verpleegster de slangen uit me arm wilde halen zodat ik naar huis kon. Ik mocht s'nachts in het ziekenhuis blijven maar Scott kan ook voor me zorgen dus ben ik liever thuis in mijn eigen bed.

We weten wel weer waarom we onze prive verzekering betalen; het verschil tussen prive verzekering of geen verzekering is onvoorstelbaar. Grandma ligt in een openbaar ziekenhuis en dat voelt heel anders aan, het verplegend personeel doet zijn best maar op een of andere manier loopt alles in het honderd en weet niemand wat er aan de hand is. Wij konden het erg goed merken omdat we donderdag middag bij Grandma hebben gezeten en meteen daarna werd ik in het andere ziekenhuis opgenomen, waar je wordt verwacht met een glimlach en het personeel op je afdeling precies weet wie je bent en waarom je er bent. Alles wordt uitvoerig uitgelegd en ze komen steeds vragen of ze iets voor je kunnen doen.

Grandma is woensdag middag naar het openbare ziekenhuis gebracht en is vrijdag middag pas geopereerd. In de tussentijd heeft ze niets te eten gehad omdat het personeel dacht dat ze 'zo' geopereerd zou worden. Achteraf heeft ze nooit op een wachtlijst gestaan omdat de een dacht dat de ander het wel zou doen en ze vroegen zich af of de verzekering van de bestuurster van die auto de rekening zou betalen (dmv een rechtzaak) of Grandma's eigen verzekering. Pat vroeg of ze helemaal gek geworden zijn om te denken dat Grandma tijd heeft om iemand voor het gerecht te slepen.  Ondertussen ligt Grandma daar in een gedwongen hongerstaking terwijl iedereen zichzelf op het hoofd loopt te krabben.

Inmiddels is ze dus geopereerd en het gaat redelijk. Gister was ze grijs van kleur maar na twee zakken bloed is ze vandaag wat opgeknapt en is zelfs uit bed geweest. Helaas wil Grandma al een hele tijd niet eten en spelen Pat en Bernice al jaren politie agent aan de tafel. Het personeel in dit ziekenhuis doet er niks aan, die halen gewoon het volle blad met eten weer weg en zien  niet dat dat mens niet eet. Dus moet Pat of Bernice elke dag heen om haar aan te moedigen om wat te eten.

Het weekend is rustig aan voorbij gesukkeld. Op Goeie Vrijdag zit hier alles op slot, alle supermarkten dicht, de meeste restaurants ook op slot want er mag geen druppel alcholol verkocht worden op die dag dus Brisbane leek wel een spookstad, je zag geen mens op straat. Ze nemen Goeie Vrijdag zelfs zo serieus, dat je maar 2 dagen in het hele jaar geen krant krijgt en dat is op die dag en op eerste kerstdag.
Wij zijn vrijdag avond met de familie uiteten geweest, dat was erg lekker. S'avonds  en s'nachts heb ik erg veel pijn gehad, ik denk dat mijn organen weer op hun plek gingen ofzo.

In het weekend heb ik de auto gewassen want dat mag zelfs met een emmertje niet meer vanaf vandaag. Verder een paar lekkere dingen gebakken en een paar maaltijden voor Corey gemaakt. Natuurlijk een loopje met Scott en Corey bij Southbank en even bij ons land gekeken, of er al veel huizen omheen gebouwd worden.
Maandag hebben we Roz bezocht, daar gaat het gelukkig weer goed mee. Volgende week krijgt die de uitslag van hoe of wat.

We hebben een afspraak gemaakt met de ivf specialist voor juli. Dat geeft ons 3 maanden de tijd om misschien weer zelf zwanger te raken. Aangezien die kans nog steeds erg klein is, gaan we dus na 3 maanden meteen weer met ivf beginnen op advies van de specialist. We hebben geen tijd om te klooien want onze kansen vallen omlaag naarmate ik ouder word.

Dus blijf maar branden die kaarsen, dat Volendam er weer als een Indianen dorp mag uitzien net als twee jaar geleden want het heeft wel geholpen.  We zijn erg dankbaar voor onze lieve Corey, hij maakt alles weer goed en verzacht het verdriet van de afgelopen week enorm. Elke ochtend als we zijn lieve stemmetje horen roepen kijken we elkaar nog steeds vol van geluk aan.

Vandaag is een groot pakket met kadootjes van me moeder en Gerrit en Helen en Martin aangekomen. Dat was precies op het juiste moment want nou ruikt de hele flat naar mijn moeder en dat had ik vlak nodig in deze zwarte week. Meestal blijft alles nog een week of twee naar me moeder ruiken, dat is lang genoeg om uit het gat te klimmen.

Kelly Bond, nog bedankt voor je kaartje, erg lief dat je altijd aan ons denkt

18-04-07

Gefeliciteerd deze week:  Jolanda en haar dochter Rosalie Koning, Liza van der Werf (dochtertje van Ilona Nootenboom en Edwin) en Mary en Janine de Boer

En Nathalie en Jack Visscher gefeliciteerd met de geboorte van hun zoon Leo!

Ik kreeg vanaf de eerste wee elke paar uur een berichtje van Natje  om te laten weten hoe het ging want we zaten hier ook helemaal mee te puffen. Het heeft nog een hele tijd geduurd en als ik het zo hoor dan ben ik blij dat ik een keizersnee moest hebben. Maar moeder en kind zijn alweer thuis uit het ziekenhuis en het gaat helemaal goed.

Wij zijn alweer aan het hele idee gewend dat we voorlopig met z'n drietjes blijven. Waar overigens niets mis mee is want we hebben het erg leuk zo.
Natuurlijk moeten we wel positief blijven denken want als je je energie in de goeie richting stuurt, kom je een stuk verder.

Of het allemaal wil lukken dat heeft natuurlijk ook allemaal veel met het lot en met timing te maken, daar hebben wij helaas niets over te zeggen. Je hele leven draait om de juiste timing. Als ik bijvoorbeeld een uurtje eerder van huis was gegaan om te gaan solliciteren als serveerster 11 jaar geleden, dan had ik nooit de baan in de bar gekregen waar ik Scott heb ontmoet.
Als gevolg was ik dan een jaar later weer terug naar Volendam gekomen en ik weet zeker dat mijn leven dan niet zo geweldig zou zijn als dat het nou is. Ik wil er niet eens aan denken.

Dus deze baby is al snel van gedachten veranderd en wist dat het nog geen tijd was om te komen. Stel je voor dat ons engeltje dit soort geluk misloopt omdat hij of zij een jaartje in de war was en te vroeg van het wolkje af sprong om naar ons te komen.

We zijn allebei erg gezond gelukkig en ik doe al twee jaar alles wat de specialist me had gezegd: geen cafeine, alcohol, sigaretten, chocola en vooral veel vers vlees en vis, groenten en fruit, noten en calcium.
Natuurlijk neem ik wel af en toe een chocolaatje maar meestal eet ik carob chocola, dat is chocola uit een natuur winkel, geen echte chocola dus.
Een wijntje lust ik nog wel erg graag maar dan blijft het meestal bij 1 glas of zelfs maar een half glas. Het aantal glazen wijn dat ik in de afgelopen twee jaar heb gedronken kun je op je twee handen tellen, daar hoeft je niet eens je schoenen en sokken voor uit te trekken.
Dus dit hele zwanger worden gedoe moet gewoon lukken.
Het voordeel van onze nieuwe levenswijze is dat we ook zelden ziek zijn en we voelen ons gewoon altijd goed. Dat is wel eens anders geweest!

Nou dat we aan de beurt zijn geweest met de drievoudige pechprijs, hebben we gelukkig een rustige week achter de rug.

Vrijdag middag hebben gelopen langs de rivier en in New Farm Park, daarna hebben we Grandma bezocht en heeft Scott haar geholpen met eten. Ze vond dat ze al genoeg had gegeten maar Scott heeft nog 7 scheppen yoghurt met fruit erin geschoven.

Zaterdag ochtend waren we om 7 uur alweer onderweg naar het strand met Simon en Kylie en onze hondjes Sammi en Angus. Die hebben heerlijk gerend en gezwommen en wij hebben ook een leuke ochtend gehad.

Zondag ochtend waren we om 7:30 al met Pat en Bernice onderweg naar South Bank waar we na een lekker ontbijtje gewandeld hebben en gesparteld in de waterspeeltuin met Corey.

Veel zon en frisse lucht doet een mens goed.

24-04-07

Gefeliciteerd deze week:  Danique en Kenzo van Ingrid Post en Remco Idsinga, broer en zus zijn op dezelfde dag jarig!

Ook jarig zijn Ingrid Klouwer, Lucille, Jessy van Catharina en Erik, Peter Smit, Niels Molenaar en onze Corey deelt zijn verjaardag met Emma van Ingrid en Hans Pul, mijn nichtje Demi Jonk, Henk Klouwer, Nina van Catharina en Erik en Sven van Loek en Thea.

Jenny en Wesley gefeliciteerd met hun huwelijk afgelopen vrijdag 20 April!

Een dagje eerder deze week want wij gaan woensdag namelijk op vakantie. Daar zijn we hard aan toe want de laatste vakantie was 5 daagjes naar Stradbroke Island in September 2005, toen ik net zwanger was van Corey.

Dit keer gaan we van woensdag tot zondag naar de Sunshine Coast. Ik zag een paar weken geleden een goeie aanbieding op tv voor de eerste 200 mensen die belden.
In een luxe vakantie oord met het strand aan een kant en een meer aan de andere kant, voor maar $20 dollar per nacht meer dan dat akelige motelletje waar we een paar weken geleden hebben geslapen (lees: wakker gelegen). En inclusief ontbijt buffet. Ik koop dus elke ochtend de krant en blijf een ruim uurtje zitten he, tot ik alles geprobeerd heb. Kijken of het wel te eten is allemaal.

Corey is zaterdag jarig ; niet te geloven, alsof ik hem vorige week voor het eerst in me armen had.
We geven geen feestje want in de flat kun je maar 2 mensen uitnodigen en dan wordt het al ongemakkelijk en om nou, zoals ze hier allemaal doen, in een park te gaan klooien met al je visite daar hebben we geen zin in. Ik ken zoveel mensen, dan zou ik 25 koelboxen met etenswerk naar zo'n park moeten slepen...en het is allemaal veel te bedakkerig.
We dachten zo: Corey lust toch nog geen cake dus wat hem betreft maakt het niet uit. Volgend jaar als we in ons nieuwe huis wonen dan mag iedereen weer komen.
Pat en Bernice komen wel gezellig naar ons toe zaterdag, die gaan heerlijk relaxen met ons voor een dagje.

Weinig foto's deze week, we hebben een druk weekend gehad maar niet veel om nou op de foto te zetten.

Wel zijn we gezellig bij Eric en Fran op visite geweest, die wilden Corey graag zijn kadootje geven voordat we op vakantie gingen.

Ook hebben we tegels uitgezocht voor het huis, natuurlijk vonden wij alleen de dure tegels mooi, hoe bestaat het toch...
En we hebben een uurtje of drie met Melissa van het bouwbedrijf gezeten, het kontrakt doornemen.
We hebben het meegenomen naar huis want onze vriend Michael had aangeboden om het ook goed te bekijken. Hij is bouwkundig engineer en weer precies van de hoed en de rand.
Hij kwam met een stuk of 20 punten op die we moeten laten veranderen in het kontrakt, gewoon de woorden een beetje veranderen zodat ze aan het eind van het bouwprocess niet extra geld voor allerlei dingen kunnen vragen, wat meestal het geval is.
Dus Michael is zijn gewicht in goud waard.

Zondag avond hebben Jill en Riette hier gegeten. Riette vertelde dat ze een man in het vliegtuig had ontmoet, die samen met zijn vrouw kort geleden naar Brisbane was verhuisd, vanuit Perth dat aan de andere kant van Australie ligt, een uurtje of 7 vliegen.
Dus dacht Riette ' die kennen niemand in Brisbane, laat ik ze uitnodigen, dan kennen ze ons alvast, dat is een begin.'

Blijkt dat ze swingers zijn HAHA. Dat hebben ze bij hun tweede bezoek sterk laten doorschemeren. Aangezien Jill en Riette geen interesse hebben in partner ruil, durven ze dat stel nou niet meer thuis uit te nodigen en gaan ze volgende week dan maar naar een wijngaarde voor een tour en wat wijn proeven. Ze probeert nog een ander stel over te halen om ook mee te gaan, mooi dat wij op vakantie zijn.
Arme Riette... doe je iets goeds voor je medemens, kom je in een prikkelige situatie terecht.

O en wat denk je, Scott is weer zijn agenda verloren. Dat heeft ie in Oktober ook al gedaan en toen moest ie al zijn afspraken proberen te achterhalen. Toen waren er nog maar 2 maanden te gaan van het jaar, dit keer is het dus alle afspraken van April tot December. Dus krijgt hij het druk volgende week als we terug komen.
Soepkip.